Thursday, June 29, 2006

Tag About Me...



this time tagged by jeev

  • I am thinking about -------- too much of things(thats the real prob)
  • I said--------------------- what i thought.
  • I want-------------------a peaceful and good life.
  • I miss-------------------no one in particular(ofcourse my dear friend)
  • I wish------------------- to be a good human being to all who come across in my life.
  • I hear-------------------what my heart says.
  • I wonder-----------------what i would be doing in future?
  • I regret-----------------for many things which i missed in my life(but nadapathellam nallatherkey is what i believe).
  • I am---------------------honest, down to earth and sometimes short tempered
  • I dance------------------in my dreams.
  • I sing-------------------when i am happy.
  • I cry--------------------when it really hurts.
  • I am---------------------happy and njoying life
  • I make with my hands------good sketches.
  • I write----------------- poems for my happiness
  • Iconfuse---------------often whether i am doing the right thing(but it fades away, when my heart says 'yes u r rite')
  • I need-------------------to control my temper.
  • I should----------------- bring down my weight(55 kilolirunthu 50 kilo tajmahal aga try pannanum)
  • I start------------------- writing this tag few minutes ago.
  • I finish----------------- writing this tag now:)


ok guys, anyone interested in tagging abt themselves, u r welcome.

Thursday, June 22, 2006

yaar manasula yaaru?

vijay tv is showing a new program called grandmaster. there has been advertisements for this program for over a month " yaar manasula yaaru?" to increase the curiosity among the viewers. and ofcourse they suceeded in it. From the day the program started , it goes on very interestingly. usually during the 9.30pm slot all i could hear from my neighbourhood, are the dialogues from the serial 'selvi'(i hate this serial). but now, i could hear some 'grandmaster' too.

The game goes basically like this, the grandmaster, the host of the show is mr. pradeep. He challenges the participants that he would find out the personality they think . He would ask 21 questions to the participant to which they can answer 'yes' or 'no'. if the GM couldnt guess the answer even after 21 questions, the participant gets 25,000rs and the game moves on to the next level, where there is a chance of winning 50,000rs and then 1 lakh rupees in the last level. its said that only one person has defeated the GM, in the same show which he hosted earlier in a malayalam channel.

Mr. pradeep, the grandmaster as he is called, has his name in limca book of records for his talent. The real talent lies in the questions he asks the participants, and in the way ,he eliminates the possibilities in each question and finally comes out with the right person.ofcourse it requires a lot of hard work,concentration and memory.

Mr.pradeep, being a malayali speaks good tamil, but with malayala accent, so it requires concentration and high volume to listen to his questions. and he also gives some good general information at the end of the show. The show is co-hosted by our 'manja kaatu maina' fame , gayathri jayaram. She is sort of ok, with her tamizh(when compared to our other thogupaalinigal, particularly those starring in sun music)but there is something missing in her delivery of dialogues, its not that much realistic, she is good looking, athuvum latchanamaga oru mooku, athil azhagaana mookuthiyum paanthamaga thaan iruku. But the irritating thing is her costumes, her sarees are beautiful , but for gods sake and for the sake of viewers, somebody tell her not to wear sarees. saree enral munthanai iruka vendiya idathil podama, idupill angavasthiram mathiri suthikitu vanthaanga. naan patha varaikum oru rendu episodes-la matum thaan vozhunga podava katikitu vanthaanga. nalukku naal ivanga costume sense abaya leveluku arugil poi kondu irukirathu. why the hell she is wearing a saree?, when she could not wear it as it should be(she needs to be reminded that she hosts a family show, not cat walking on a ramp as a model)

p.s., In an article in ananda vikatan,regarding the program , it has been mentioned that my fav writer ,Mr. sujatha has challenged that the grandmaster cannot guess the personality he thinks. i dont know whether he is participating, but will be interesting, if sujatha takes part in the program, which i am expecting with lot of enthusiasm.

Monday, June 19, 2006

கிராமத்தை நோக்கி..

பாண்டிச்சேரிக்கு பத்து கிலோமீட்டர் முன்பாக உள்ளது கழுப்பெரும்பாக்கம் என்னும் எங்கள் சொந்த ஊர்.அங்கே உள்ள எங்கள் குலதெய்வத்தை தரிசிப்பதற்காக இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்பு சென்றிருந்தோம்.நான் சுமார் 8 வருடங்களுக்கு முன்பு அங்கே சென்றிருந்தாலும், எனக்கு அந்த ஊரே மறந்து விட்டது. நம் தமிழ் படங்களில் காட்டும் கிராமங்கள் போல பச்சை பசேலென்று ரம்மியமாக இருக்கும் என நினைத்ததற்கு மாறாக, குண்டும் குழியுமான சாலைகளோடும், காய்ந்துப் போன சவுக்கு தோப்புகளும், ஆங்காங்கே குடிசைகளுமாக இருந்தது.




















எங்கள் ஊரில் ஒரு மரம் உள்ளது, அதில் ஒரு இலை கூட கண்ணுக்குத் தெரியாது, ஏனென்றால், அந்த மரம் முழுவதும் , வெளவால்கள் தொங்கிக் கொண்டிருக்கும். ஆனால், இந்த முறை போகும் போது, வெளவால்களின் எண்ணிக்கை குறைந்துவிட்டது(குடும்ப கட்டுப்பாடோ?)



அந்த ஊரில் புதிதாக கட்டப்பட்டுள்ள ஒரு முருகன் கோவிலில் நாங்கள் போன தினத்தில் திருவிழா.எங்குப் பார்த்தாலும், மாட்டு கொம்புகளுக்கு பெயிண்ட் அடித்து, ரிப்பன் கட்டி விட்டிருந்தார்கள்.அது கூட பரவாயில்லை, டிராக்டர், வேன், கார் எதையும் விட்டு வைக்கவில்லை, எல்லாவற்றிற்கும் ரிப்பன், வாழைத்தார் அலங்காரம். அந்த கோவிலைத் தாண்டியவுடன் ஒரு தாமரைக் குளம் உள்ளது. குளம் முழுவதும் தாமரை இலைகள்,ஒரு பூ கூட இல்லை.























அந்த குளத்தங்கரையில் அமைந்துள்ள ஒரு சிறு கல் போன்ற வடிவத்தில் எங்கள் குலதெய்வமான அம்மன் வீற்றிருக்கிறாள்.அங்கே பூஜைகள் முடித்து பின் திரும்பி வரும் போது,முருகன் கோவிலில் திருவிழா உச்சக்கட்டத்தை அடைந்தது,எல்லோரும் வேண்டுதல்களை நிறைவேற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள்.


நான் வாழ்க்கையில் இது வரைக்கும் ரங்க ராட்டினம் தான் பார்த்திருக்கிறேன்,ஆனால் இங்கு பார்த்ததோ மனுஷ ராட்டினம்.அதாவது நேர்த்திக்கடனுக்காக, இவர்கள் முதுகில் கொக்கி மாட்டிக் கொண்டு ராட்டினத்தில் சுத்தினார்கள். இதைப் பார்த்துவிட்டு, எங்க ஊர் கோவிலான திரெளபதி அம்மன் கோவில் வந்தோம்.
























இந்த கோவிலில் மாரியம்மன், திரெளபதி அம்மன் மற்றும் பிள்ளையார் சன்னதிகள் உள்ளன, இங்கேயும் அர்ச்சனை,அபிஷேகம் செய்தோம்(என்ன அச்சரியம்! செய்தது இரண்டு பெண்கள்).











எங்க வீட்டு வாலு:)
என்னமா போஸ் கொடுக்கறா பாருங்க?





தொடரும்..

Tuesday, June 13, 2006

உண்மையின் நிறம் என்ன?

'நாளைக்கு கார்த்தால எங்க வீட்டுல பூஜை வச்சுருக்கோம் கண்டிப்பா வந்துடும்மா' என்று சொன்ன பார்வதி ஆயாவைக் கவனிக்காமல், கூட வந்திருந்த ஆயாவின் கணவன் பாண்டியை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். வெள்ளையும் சொள்ளையுமாக, மிகவும் நீட்டாக வந்திருந்தான். என் கண்களையே நம்பமுடியவில்லை.

என்னை கவனித்த ஆயா, 'இது யாருன்னு தெரீல?, என் புருசங்காரன் தான், இப்ப திருந்திடுச்சு' என்றாள்.

பார்வதி ஆயா எங்க வீட்டுக்கு வேலைக்கு வந்தப்போ மிகவும் மெலிந்து, எப்போதும் அழுக்காக தான் இருப்பாள்.

'ஏன் இப்படி வரீங்க வேலைக்கு, அழுக்க போக்கற வேலை,ஆனா நீங்க அழுக்கா வரீங்க '

'ஆமா அது ஒண்ணு தான் கொறச்சல்'

அவள் முகத்தில் எல்லவாற்றையும் கடந்து வந்து விட்ட ஒரு ஆயாசம் தெரிந்தது.

'ஏன் அப்படி சொல்றீங்க, ஆமா நான் கேக்க மறந்துட்டேன், உங்க பேர் என்ன?'

அந்த கேள்வி அவளை வியப்படையச் செய்தது, தன் பெயரையே மறந்துவிட்டது போல்,

'என் பேர கேக்கற மொத ஆள் நீ தான்மா, பார்வதின்னு பேர் தான் வச்சாங்க யார் கூப்பட்றாங்க?. என் புருசனுக்கு நான், ' நாயே,பேயே,சனியனே' தான். என் அப்பன்,ஆத்தா வச்ச பேரே எனக்கு சமயத்துல மறந்துடும். என்ன எல்லாரும் ஆயான்னு தான் கூப்புடுவாங்க'

'அட சும்மா அலட்டாதீங்க,சொல்லுங்க'

'என் பேரச் சொல்றேன், ஆனா இப்படி வாங்க போங்கன்னு கூப்டாத, என்னவோ போல இருக்கு'

வயதுக்கு ஏற்ற மரியாதையான வார்த்தைகளை இவர் கேட்டிருப்பார என்பதே சந்தேகம் தான். என்னை வற்புறுத்தி ஒருமையில் கூப்பிட வைத்தார்.

நினைவுகளில் இருந்து மீண்டு வந்த நான் ஆயாவைப் பார்த்து, 'ஆமா உன் புருசன் ரொம்ப தண்ணி அடிப்பாரு, காச புடுங்கிப்பாருன்னு சொன்ன, ஆனா இப்டி வெள்ளையும் சொள்ளையும.. , பாத்தா யாரும் நம்ப மாட்டாங்க' என்றேன்.

'அது இப்ப ஒரு மாசமா வீடு கட்றோமா, அதனால கொஞ்சம் புத்தி வந்து காசு சேக்க ஆரம்பிச்சிருச்சும்மா, என் பையன் நேத்து வந்து ஒரு 5000 ரூபாய் வீட்டுக்குன்னு குடுத்துட்டு போனான்'

'ஆமாம்மா, இப்ப நான் திருந்திட்டேன், நாளைக்கு பூஜைக்கு, அப்புறம் மத்த செலவுக்குன்னு ஒரு 2000 வேணும், அதான்....' என்று இழுத்தான் பாண்டி.

நான் பார்வதியைப் பார்த்தேன். தன் கணவன் பரமேஸ்வரனாகவே மாறி விட்டது போல பெருமிதத்துடன் நின்றிருந்தாள். ஆனால், அதே அழுக்கு புடவை, வாராத தலை, ஒரு நகையும் இல்லை.

என்னை கவனித்த பார்வதி, 'அம்மா, நகையெல்லாம் வீட்டுக்காக அடமானம் வச்சுட்டேன், நீ தான் கொஞ்சம் உதவணும்' என்றாள்.

'சரி நான் தரேன்' என்றேன். என்னிடம் பணத்தை வாங்கிக்கொண்டு பூஜைக்கு வருமாறு அழைத்துவிட்டுச் சென்றனர்.

அடுத்த நாள், காலையில் வந்து நின்றாள் பார்வதி.

'என்ன நீ இங்க வந்துட்ட? இன்னிக்கு பூஜை இல்ல? உங்க வீட்டுக்கு தான் கிளம்பறேன்'

'இன்னிக்கு பூஜை இல்ல'

'ஏன்?'

'என் புருசன் ஏமாத்திட்டான்மா, என் பையன் கொடுத்த ரூபா, நீ கொடுத்தது எல்லாத்தையும் நேத்து ரேசு,சீட்டு இதுல விட்டுட்டு, நல்லா குடிச்சுட்டு வந்து, புது வீட்டுல பூஜை பண்ண வேண்டிய எடத்துல விழுந்து கெடக்குறான்மா' என்றாள் அழுகையுடன்.

என் மனதில், நேற்று வெள்ளையும் சொள்ளையுமாக பாண்டி வந்து போன நினைவுகள் நிழலாடின. அந்த வெண்மை என்னை ஏமாற்றிவிட்டது, என்னை மட்டுமல்ல, பார்வதியையும் தான். யார் சொன்னது உண்மைக்கு நிறம் வெண்மை என்று.? என்னைப் பொறுத்தவரை, உண்மை, பார்வதியின் அழுக்குத் தோற்றத்திலும், உழைப்பின் வியர்வையிலும் தான் உள்ளது. இனி பார்வதி ஏமாற மாட்டாள்.

Tuesday, June 06, 2006

சிந்தனைக்கு இடமில்லை

என்ன எழுதுவது, எதைப் பற்றி எழுதுவது? நானும் இரண்டு நாட்களாக யோசித்துக்கொண்டே இருக்கிறேன், ஒன்றும் தோன்றவில்லை. தமிழ் ப்ளாகில் பல நாட்களாக எழுதவே இல்லை. என் மனம் வேலை நிறுத்தம் செய்துவிட்டது. யோசனைகள் பாதியிலேயே தடம் மாறிவிடுகின்றன. சில சமயங்களில்,'அட இப்ப எழுதலேன்னா என்ன? குடியா முழுகப் போகிறது?'என யோசிக்கிறேன். எனவே சில நாட்களுக்கு எழுதுவதை நிறுத்திப்பார்க்க போகிறேன்.ஆனால்,எதுவும் உறுதி இல்லை,இன்றே ஏதாவது தோன்றும், நாளையே கூட ஏதாவது பதிவு செய்துவிடுவேன்.


பல எண்ணங்களால் மனதைக் குழப்பிக் கொள்ளாதே. ஒரு எண்ணத்தைச் செயல்படுத்துவதே கடினமானது. எனவே பல சிந்தனைகளால் மனதை சிதறடிக்காதே. - சாரதா தேவி

Thursday, June 01, 2006

bulpu....

my niece and i.

n(niece) : athai antha mama kitta enna letter kudutha?
me: adi paavi, nalla vela yaar kathuleyum vizhala, ipdiya kepa? athu courier office-di.
n: apdina enna?
me: namma kodukara letter-a avanga kondu poi antha address-la koduthuduvanga.
n: appa post-office ethuku?
me: well, athu vera ithu vera.
n: yenaku puriyala!
me: namma post-boxla podura letters ellam post man vanthu collect panni postofficela koduthuduvar, ange yirunthu ella edathukum post man poi deliver paniduvaar.
she somewhat got interested in this and decided to write a letter and trace its journey.
n: appa naan letter ezhuthi post boxla pottu paaka poren.
me: yaaruku ezhutha pora? un cousin-ku ?
n: no , antha nai enna panni-nu thitithu , so avaluku kedaiyathu.
(ithey cousin thanaku bestfriend-nu rendu naal munnadi sonna!)
me: appa un perima ponnuku?
n: illa vendaam ,naan unaku ezhuthareney?
me:ennathu, namma rendu perum pakkathu pakkathu veetula irukom-di.
n: parava illa, naan unaku thaan ezhuthuven
wow, enna pasam, enna pasam, apdiye pullarachi poi, enaku letter ezhutha naaney avaluku help paninen :)
n: ok naan poi post panren.
me: thaniya pogatha, road cross pananum.
n: illa naan thaniya thaan poven.(she came back within seconds.)
n: athai !post paniten.
me: what? athukuleya, thaniya epdi road cross panina?
n: ethuku road cross pananum, namma theruvala irukey?
me: what namma theruleya?
n: athuvum namma veetuleye?
me: whaaaaaat?
n: athaan athai, namma veetu vasal gate-la oru post box maatiyiruke, athula thaane post pananum?
me: whaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaat? (bulb bulb -nu solraangaley? athu ithu thaana?)