Friday, November 24, 2006

ஏன்?..

எங்கள் வீட்டில் வேலை செய்பவரின் கணவர் சிறிது நாட்களுக்கு முன்பு இறந்து விட்டார். நாலு வீட்டில் பாத்திரம் தேய்த்து, துணி துவைத்து உடல் நொந்து அவர் மனைவி கொண்டு வரும் பணத்தை அடித்துப் பிடுங்கிக் கொண்டு போகும் அக்மார்க் குடிமகன். வயதானவரும் கூட. ரொம்ப வருடம் தொடர்ந்து குடித்து வந்ததால் குடல் வெந்து சில மாதங்கள் முன் மருத்துவமனையில் படுத்துக் கிடந்தார். அவர் நிலையைப் பற்றி எங்களிடம் முறையிட்ட வேலைக்கார அம்மாளிடம் கொஞ்சம் பணமும் அரசு மருத்தவமனையில் சிகிச்சை பெற எங்களுக்கு தெரிந்த மருத்தவரிடம் அனுப்பி வைத்தோம்.

மருத்தவரோ நம்ம குடிமகன் சிகிச்சைக்கு பின் குடிக்காமல் இருப்பாரென உறுதியுடன் கூறினால் தான் சிகிச்சை தர சிபாரிசு பண்ண முடியும் என்று கூறி விட்டார். இதனால் தன் காது தோடுகளை அடமானம் வைத்து சிகிச்சைக்கு ஏற்பாடு செய்தார் வேலைக்காரம்மாள். அவர் கணவர் சிறிது நாட்களே அங்கு இருந்து விட்டு தன்னால் இனி குடிக்காமல் இருக்க முடியாது என வீட்டிற்கு வந்து விட்டார். சிகிச்சைக்கு மறுத்து விட்டதனால் வீட்டில் உடல் நலமின்றி மிகவும் கஷ்டப்பட்டார். அவரை கவனிக்கவும் முடியாமல், வேலைக்கும் விடுப்பு எடுக்க முடியாமல் மிகவும் கஷ்டப்பட்ட ஆயா எங்களிடம் புலம்பித் தள்ளினார். 'இவரு இப்படி கஷ்டப்பட்டு என்னையும் கஷ்டப்படுத்தற்துக்கு ஒரேடியா போய் சேர்ந்து விடலாம்' என்று புலம்பிக் கொண்டே இருந்தார்.

20 நாட்களுக்கு முன் ஒரு நாள் கணவருக்கு உடம்பு ரொம்ப மோசமென்று 2 நாட்கள் வேலைக்கு வரவில்லை, திடீரென்று ஒரு நாள் மாலை வந்து இன்னும் எவ்ளோ நாளைக்கு அது தாங்கும்னு தெரியலை, எனக்கும் வீட்டுல இருக்க பிடிக்கலை, நாளையிலிருந்து வேலைக்கு வரேன் என்று சொல்லிவிட்டு போனார். அப்போ நாங்க கொஞ்சம் பணம் கொடுத்து அனுப்பினோம். அவங்க பணத்தை வாங்கும்போதே கை தவறியது, அய்யோ கை தவறிடுச்சும்மா என்று சொல்லிட்டு அதை வாங்கிக்கிட்டு போனாங்க. அன்னிக்கு இரவு அவங்க கணவர் இறந்துட்டாரு, நாங்க கொடுத்த பணமெல்லாம் அந்த கடைசி செலவுக்கு தான் உபயோகம் ஆச்சு.

ஒரு விதத்தில் உபயோகமில்லாத கணவர் இறந்தது நிம்மதியாயிருந்தாலும் அடுத்தடுத்து இந்த பெண்களுக்கு தான் எத்தனை ப்ரசனை. என்ன தான் சமுதாயம் மாறினாலும், மக்கள் படித்திருந்தாலும் பல தேவையில்லாத நம்பிக்கைகள் நம்மை இருள் போல் சூழ்ந்துக் கொண்டிருக்கின்றன. கொஞ்சம் கூட மனசாட்சியேயில்லாமல் மனைவி கொண்டு வரும் பணத்தை பிடுங்கிக் குடித்து சீரழித்த அருமை கணவருக்காக இந்த மனைவி இழந்தது நிறைய, அதான் நம்ம சமூகத்துல எவ்ளோ மாறினாலும் இன்னும் பரவலா காணப்படுகிற விதவை என்கிற பட்டம். நேற்று எங்க வீட்டுக்கு 16 நாள் காரியம் முடிந்து விட்டதால் தான் இனி வேலைக்கு வரலாமா என்று கேட்க வந்திருந்தார் வேலைக்காரம்மாள். வீட்டு வேலை செய்பவர் என்றாலும் அதற்கான அறிகுறிகள் எதுவுமின்றி அழகா சுத்தமாக உடையணிந்து பூவும் பொட்டுமாக வலம் வந்தவர் இப்போ வெற்று நெற்றியுடன்.

இதை விட கொடுமை கூட நடந்தது. சமீபத்தில் கணவரை இழந்தவர் என்பதால் அவர் கண்ணில் படக்கூடாது,எனவே 2,3 மாதங்களுக்கு அவரை வேலைக்கு வர வேண்டாம் என்று கூறியிருக்கிறார்கள் சில வீட்டினர், எங்கள் குடியிருப்பிலும் அவர் 2,3 வீட்டில் வேலை செய்கிறார். எனவே குடியிருப்பில் அவர் நுழைவதற்கே(அதாவது 1 மாதத்திற்குள்) அனுமதி கேட்க வேண்டாமா என்று சிலர் கேட்டனர். இதெல்லாம் கேட்ட நான் அதிர்ச்சி அடைந்தேன். நம் வீட்டினுள் யார் நுழையலாம் என நாம் தான் முடிவு செய்ய வேண்டும் மற்றவர்கள் அல்ல, தேவையில்லாத நம்பிக்கைகளை தக்க வைப்பதற்காக ஒருவரின் வயிற்றில் அடிக்கும் பாவத்தை நாம் சுமக்க வேண்டாம் என்று என் அம்மாவிடம் கூறினேன், என் அம்மாவும் அதை தான் சொன்னார்.

ஒரு வழியாக அடுத்த மாத ஆரம்பத்திலிருந்து வரச்சொல்லி அனுப்பினோம். என் மனதில் அலைப்பாய்ந்துக் கொண்டிருக்கும் கேள்வி இது தான், ஏன் கணவரை இழந்த பெண் எல்லாவற்றையும் இழக்க வேண்டும்? உ.தா: பூ,பொட்டு,சுமங்கலி என்ற பெயர், நற்காரியங்களில் முன்னே வருவது, தாம்பூலம் மறுக்கப்படுவது, ஒரு வருடத்திற்கு மற்றவர் வீட்டு விசேஷங்களுக்கு போகாமல் இருப்பது(இது இப்போதும் நடக்கிறது), ஒட்டுமொத்தத்தில் தன் தனித்துவத்தை இழந்து இன்னாரின் விதவை என்றறியப்படுவது. தற்போது காலம் மாறி வருகிறது என்றெல்லாம் சொன்னாலும் பல இடங்களில் இப்படிப்பட்ட எண்ண்ங்கள் வேரூன்றி இருக்கின்றன,முக்கியமாக படித்தவர்கள் மத்தியில்.


தான் உண்டு தன் வேலை உண்டு என்று எந்த பிரச்னையும் தராமல் எங்களிடம் நற்பெயர் வாங்கிய வேலைக்காரம்மாளுக்கு திடிரென்று இவ்வளவு சோதனைகள்(வேலைக்கு போவது உட்பட) கணவர் இறந்து விட்டாரென்ற ஒரே காரணத்துக்காக, இதுவே மனைவி இழந்த கணவர்களுக்கு சுமூகத்தில் இவ்வளவு பிரச்னைகள் வருமா?

Friday, November 17, 2006

வலைக்கொரு மரம் வளர்ப்போம்...

இப்ப தான் ஒரு கதை எழுதி முடிச்சேன், அதுக்கே மூளையெல்லாம் கசக்கி பிழிஞ்சி(உடனே அது எப்படின்னு கேட்கக் கூடாது அது அப்படித் தான்) ஒரு வழியாயிடுச்சு. சரி இனிமே நம்ம மக்களை இப்படியெல்லாம் கஷ்டப்படுத்தக்கூடாதுன்னு நினைச்சேன். ஆனா விதி யாரை விட்டது?உங்க ஹெட்லெட்டர் அப்படி, நான் எழுதற்தை படிச்சே ஆகணும் :) இது தான் சாக்குன்னு என் தலையில் இந்த டேகை கட்டிய பெருமை வாய்ந்தவள் கொடுமையின் உறைவிடமான நம்ம உஷா.

இது தான் ரூல்ஸாம்(ஹிஹி நாம என்னிக்கு இதெல்லாம் பாலோ பண்றோம்)


1. A blogger can add only 90-100 words (not more or less) at a time
2. All previous snippets of 90-100 words need to be copied before the new set of 90-100 words are appended.
3. Each entire snippet should be linked to the respective author
4. Characters, scenes, etc. can be introduced by an author
5. Bizarre twists, sci-fi, fantasy sequences are best avoided.
6. After appending 90-100, the Story Tree can be passed on to at most 5 bloggers.
7. If more than 1 branch leads to a blogger, s/he is free to choose any one of them but cannot mix the snippets of the individual branches.
8. The Story Tree is best left to grow than concluded
9. Please attach the image of the Story Tree above with each accepted tag (the link address can be copied and used).
10. Please comment back your story’s link to post from where you were initially tagged so that people can follow.

சரி இப்ப மரம் வளர்ப்போம்
The Unusual Endings
“It was rather strange”, he muttered to himself as he pondered on what had been happening for the past three days, while walking out of the arrogant Italian, Vencelli Darpkink’s 19th century office, which was home not only to its proprietor but also to pugent odours and queer looking sapiens from time to time.Meera Dias, was the name. They had first met when things were quite off note. “Lagos wasn’t a place for summer spots”, he had warned her. What he heard now was troubling him even more. Congo was not something he had suggested either.

"Ennadhan panra ava anga?" he wondered aloud, as he got out of the cab outside the building that flaunted a board that read "Amanushya vishayangaluku anugavum: Dr. JevitsJayaraj". Aniku kalaila, he had got a call, and pesinadhu Meeradhan. Aana he could notice the difference between the voice he had listened to 2 days ago and the one he heard in the morning. '2 days munnadi sema super-a veenai madhiri ketta kural iniku kaalaila eppadi husky-a vichitrama?', he shuddered for a moment recollecting the conversation he had.."Hello, iss it Vassisht, naan Meera" - there was an eerieness around the voice he heard...
(இனி என்ன ஆகுதுன்னு நான் சொல்றேன்)
மீராவின் குரலை இப்ப நினைத்தாலும் ஒரு பயம் அவன் மனதில் பரவியது. சட்டென்று நினைவை கலைத்தது அவன் கைப்பேசி. அவன் அதை எடுக்...

ட்ரிங்,ட்ரிங்

'சே நல்ல கட்டத்துல இப்படி போன் அடிக்குதே, சத்யா சத்யா போன் அடிக்குது பார் எடு'

ட்ரிங்,ட்ரிங்

'அடச்சே, இந்த அத்தியாயத்தை இன்னிக்கு பத்திரிக்கைக்கு அனுப்பனும் இந்த நேரம் பார்த்து எழுத இவ்ளோ தடங்கல்'

ட்ரிங்,ட்ரிங்

'இந்த சத்யா எங்க போய் தொலைஞ்சா? நானே போய் எடுக்க வேண்டியது தான்'

இவன் ஸ்பரிசத்திற்காக காத்திருந்தது போல் தொடர்ந்து அடித்த போனை எடுத்தான் எழுத்தாளன் சூர்யா.

'ஹலோ யாரு?'

'நான் தான்' என்று ரகசியம் பேசுவது போல் ஒரு பெண் குரல்

'அட யாருன்னு சொல்லித்தொலைங்க'

'மீரா பேசுறேன்'

'எந்த மீரா?'

'என்ன சூர்யா அதுக்குள்ள மறந்துட்ட? இப்ப தான என்னை பத்தி எழுதின?'

'என்னது? யாருங்க இது?'

'உன் கதையின் கதாபாத்திரம் மீரா' என்று கூறிய குரல் அவன் நினைவலைகளில் நீந்தி எதிரொலித்தது.

அதிர்ந்துப்போன சூர்யா தொலைப்பேசியை நழுவ விட்டான்...
சரி யாம் பெற்ற இன்பம் பெறுக இவ்வையகம் என்பதற்கு ஏற்ப இந்த கதையை தொடர்ந்து எழுத நான் அழைக்கும் நண்பர்கள், நம் நட்பு வட்ட எழுத்தாளர்கள்,
அமைச்சர் ப்ரியா,
தலைவர் கார்த்தி,
நண்பர்கள் அருண், பரணி
சரி மரம் எங்கன்னு தேடறீங்களா?
நானும் அதை தான் ரெண்டு நாளா தேடறேன், இது வரைக்கும் 20 தடவையாவது அதை வலையேற்றம் பண்ண முயற்சித்தேன் ப்ளாகர் என்னை கன்னாப்பின்னா திட்டி நீ ஆணியே புடுங்க வேண்டாம், எல்லாரும் மரத்தை கற்பனை பண்ணிப்பாங்க ஓடிப் போன்னு சொல்லிடுச்சு:) அதனால் அவங்கவங்க இஷ்டத்துக்கு ஏதாவது ஒரு மரத்தை கற்பனை பண்ணிக்கோங்க:)
உஷா இப்ப திருப்தியா?:)

Tuesday, November 14, 2006

தயவு செய்து பள்ளிக்கு அனுப்புங்கள்..

அம்மாவிற்கு துணையாய்
வீடு பெருக்கி
குப்பைகளுடன் ஆசைகளையும்
அள்ளிக் கொட்டி,
தேய்த்த பாத்திரங்களை
கவிழ்த்து வைக்கிறாள்,
தலைக்கீழாய் போன விதியறியாமல்.
எட்டாக்கனியாய் ஏடுகள் இருக்க,
ஏற்றி விட ஒரு
ஏணிக்காய் அலைகிறாள்.
பாடப் புத்தகங்களை சுமக்கும்
நாளறியாமல்
நித்தமும் சுமக்கிறாள் தன் வீட்டின் சுமையை.
சீருடைக்காய் ஏங்கும் அவளிடம்
சாக்லேட்டை நீட்டினாள் எசமானி மகள்,
இனிய குழந்தைகள் தினம் என்று.

என்னுடைய சிறு வயது குழந்தைகள் தின நினைவுகள் எல்லாம் மிக அருமையாக, பள்ளியில் நடந்த நிகழ்ச்சிகள்,உரைகள் என பசுமையாக இருக்கிறது. ஆனால் பல குழந்தைகள் தங்கள் குழந்தைப்பருவத்தையே அனுபவிக்காமல் இருக்கிறார்கள் எனவறியும் போது மனம் கனக்கிறது. குழந்தைகளை தொழிலில் அமர்த்துவதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவிப்போம், முற்றிலும் அதை ஒழிப்போம். பின் கொண்டாடுவோம் ஒரு அழகான குழந்தைகள் தினத்தை.

(இது ஒரு மீள் கவிதை போன வருடம் எழுதியது)
நான் என் கண்களில் கனவுகளையோ,
என் நெஞ்சில் ஆசைகளையோ,
சுமக்க விரும்பவில்லை,
என் முதுகில் புத்தகங்களை
சுமக்க விரும்புகிறேன்.
என்னை,
யாராவது தயவு செய்து
பள்ளிக்கு அனுப்புங்கள்.

Friday, November 10, 2006

அதாவது என்ன சொல்ல வரேன்னா...

இரண்டு நாட்களுக்கு முன் நானும் என் அண்ணியும் அவங்க நான்கு மாத கைக்குழந்தையுடன் மருத்தவமனை சென்றிருந்தோம். வீட்டை விட்டு மெயின் ரோட்டுக்கு வந்தால் என்றும் இல்லாத அளவுக்கு போக்குவரத்து நெரிசல், சமீப காலமாகவே இரு சக்கர வாகனங்கள் பெருக ஆரம்பித்துவிட்டன. நான் பள்ளியில் படிக்கும் போது பத்தாவது வந்தவுடன் தான் எனக்கு சொந்தமாக ஒரு சைக்கிளே வாங்கிக்கொடுத்தார்கள். இப்ப என்னடான்னா எங்கம்மா பாஷையில சொல்லனும்னா நண்டு சுண்டுங்கெல்லாம் கூட டிவிஸ்50 ஓட்ட ஆரம்பிச்சுட்டாங்க. அதுவும் இப்ப நடக்கற பழக்கமும் குறைந்துக் கொண்டே வருது, ஒரு வண்டி இருந்தாலே போதும் சும்மா பக்கத்து தெருவுக்கு போக கூட நடக்க தோணாது அந்த அளவுக்கு மோசமா போச்சு. குறைந்தபட்சம் ஒரு கிலோமீட்டருக்குள்ள இருக்குற இடங்களுக்காவது நடந்துப்போகலாம் பெட்ரோலும் மிச்சம், நமக்கும் நல்ல பயிற்சி தான் இல்லையா?

அந்த நெரிசல்ல தப்பிச்சு ஒரு ஆட்டோ படிச்சு மருத்தவமனைக்கு போயிட்டோம். எங்க வீட்டிலிருந்து வண்டியில் போனால் சுமார் 10 நிமிடங்களில் போய்விடலாம் மருத்தவமனைக்கு, ஆனா நாங்க போய் சேர கிட்டத்தட்ட அரை மணி ஆச்சு. இந்த ஆட்டோ பிடிக்க ஒரு பெரிய சாமர்த்தியமே வேணுங்க. எனக்கு நிச்சயம் அந்த சாமர்த்தியம் கிடையாது, ஆட்டோ வாடகைக்கு பதிலா ஆட்டோ விலையையே சில பேர் சொல்லுவாங்க. இப்படித் தான் திரும்பி வரும் போது அதிசயமா எந்த சண்டையும் போடாம இது உண்மையாவே இவர் ஆட்டோ தானா அப்படின்னு அதிசயக்கிற வகையில நாங்க சொன்ன நியாயமான வாடகைக்கு ஒத்துக்கிட்டாரு.

சரி நம்ம நேரம் நல்லாயிருக்குன்னு நாங்களும் ஏறி உட்கார்ந்தோம், கொஞ்ச நேரம் தான் அதுக்குள்ள நம்ம ஆட்டோ டிரைவர் அவங்களுக்கே உரிய அந்த சர்க்கஸ் சாகசத்தை காட்ட ஆரம்பிச்சுட்டாரு. எங்களுக்கு முன்னாடி சென்று கொண்டிருந்த ஒரு பேருந்து வலதுப்பக்கம் இருந்த சாலைக்குள் திரும்பியது, நாங்களும் அப்படித்தான் போகணும், அந்த பேருந்து திரும்பறதுக்குள்ள நம்ம ஆட்டோகாரருக்கு அவசரம் அதை தாண்டிப் போக முயற்சித்தார். சென்னைல ஓடற ஆட்டோக்களை பத்தி ஒரு படத்துல விவேக் 'நாங்கெல்லாம் சைக்கிள் கேப்புல ஆட்டோ ஓட்டுவோம், லெப்டுல கைய காமிச்சு,ரைட்டுல இண்டிகேட்டரை போட்டுட்டு ஸ்ட்ரைடா ஆட்டோவை வுடுவோம்' அப்படின்னு சொல்வாரு. அதை அன்னிக்கு எங்க ஆட்டோகாரர் எங்களுக்கு செயல்முறை விளக்கம் செஞ்சு காண்பிச்சார். அப்புறம் நான் திட்டினவுடனே வேகத்தை குறைச்சார். வேகமா போய் நாம் என்னத்த சாதிக்க போறோம்? இதை பத்தி தான் நண்பர் பாலாஜி அவர்களும் அவருடைய வலைப்பக்கதுல எழுதியிருக்கார்.

அவர் அங்கே சொல்லாத ஒரு விஷயம் சுடிதார் அணிந்து வண்டி ஓட்டும் பெண்கள் எதிர்கொள்ளும் ஆபத்துக்கள். நாங்க அன்னிக்கு ஆட்டோல போகும் போது ஒரு இடத்துல போக்குவரத்து நெரிசல் காரணமா சிறிது நேரம் ஆட்டோ நின்றுக் கொண்டிருந்து. அப்போ திடீர்னு அடிச்ச காத்துல எங்க பக்கத்துல நின்றுக் கொண்டிருந்த ஒரு இரு சக்கர வாகனத்தில் பின்னால் அமர்ந்திருந்த பெண்ணின் துப்பட்டா வண்டியின் சக்கரத்தில் போய் மாட்டிக் கொண்டது. இதை அவர்கள் கவனிக்கவே இல்லை, பின் நான் பார்த்து சொன்னவுடன் துப்பட்டாவை எடுத்து முன்னால் முடிந்துக் கொண்டார்.

வண்டி ஓட்டுபவர்களும் சரி,பின்னால் அமர்ந்து செல்பவர்களும் சரி பெண்கள் இதில் அதிக அக்கறை எடுத்துக் கொள்வதில்லை. துப்பட்டா அணிந்து வண்டியில் செல்லும் போது துப்பட்டாவை கழுத்தில் மாலையாக முன்பக்கம் வருமாறு அணிந்து அதையும் முடிந்துக் கொள்ள வேண்டும். இரு பக்கமும் 'பின்' செய்துக் கொள்பவர்கள் கூட அதை பறக்க விடாமல் முன் பக்கத்தில் கொண்டு வந்து முடிந்துக் கொள்ள வேண்டும். அதுவும் தவிர இப்படி செல்வதால் அவர்களுக்கு மட்டும் ஆபத்து இல்லை துப்பட்டா காற்றில் பறக்கும் போது ஒரு வேளை அவர்களை தாண்டிச் செல்லும் வண்டியில் மாட்டிக்கொண்டாலோ இல்லை வண்டி ஓட்டுபவரின் முகத்தில் போய் மறைத்தாலோ அது விபத்தில் தான் முடியும். உனக்கு ஏன் இவ்வளவு அக்கறை சமூகத்தில் யாருக்கும் இல்லாத அக்கறை என்று பராசக்தி வசனம் கேட்குதே:) எல்லாம் ஒரு சமூக அக்கறை தான் , அதுவும் தவிர நானும் பாதிக்கப்பட்டவள் தான்.

ஒரு முறை சைக்கிளில் போகும் போது அப்படித்தான் இரண்டு பக்கமும் துப்பட்டாவை பறக்கவிட்டுக் கொண்டு சென்றேன். என் துப்பட்டாவின் ஒரு முனை சக்கரத்தில் போய் மாட்டிக் கொண்டு பின்பு அதை கிழித்து தான் எடுக்க முடிந்தது. ஏதோ அன்று 'பின்' செய்யாமல் போனதால் என் கழுத்து தப்பித்தது. அன்றிலிருந்து யாராவது இப்படி துப்பட்டாவை பறக்கவிட்டுக் கொண்டு போனால் அவர்களிடம் எடுத்து சொல்வேன். சில பேர் கேட்பார்கள், சில பேர் தலையாட்டி விட்டு மீண்டும் அப்படியே போவார்கள். சரி இப்ப என்ன தான் சொல்ல வரேன்னு கேக்கறீங்களா? ஏதோ வண்டி ஓட்றவங்க சாக்கிரதையா இருந்துக்கோங்கன்னு சொல்றேன் அம்புட்டுத்தேன் :)

Friday, November 03, 2006

எதை தொலைத்தாள் அதை தேடுவதற்கு - 2

தன் உடல் மீது ஆயிரம் பூரான்கள் ஊறுவது போல் உணர்ந்தாள் அவள் . 'இல்ல, இல்ல என்னை விட்டுடு, தூ நீயெல்லாம் ஒரு ஆம்பளையா' என்று கதறியவளை ராணி உலுக்கினாள்.

'ஏய் என்னடி ஆச்சு? ஏன் இப்படி கத்தற ?ஏதாவது கனவு கண்டியா? 'என்றாள் ராணி.

'ஆமா இப்படி தான் அன்னிக்கு ராத்திரியும் எனக்கு இருந்தது, மங்கலா யாரோ வருவது தெரிஞ்சது, என்னால ஒன்னுமே பண்ண முடியல அப்புறம் தான் தெரிஞ்சது எனக்கு ஏதோ கலந்து கொடுத்துட்டான்னு, அன்னிக்கு அனுபவிச்ச வேதனையை வேற யாரும் அனுபவிக்க கூடாதுடி' என்றாள் அழுகையுடன்.

' நீ இங்க வந்து ஒரு வாரமாச்சுடி, நானும் பாத்துட்டே இருக்கேன். இப்டியே அழுதுக்கிட்டு இருக்க. நீ கவலைப்படாத நாம் போலீச்ல புகார் கொடுத்தடலாம் நீ தான் அதுக்கு ஒத்துக்க மாட்டேங்குற. இந்த நேரம் பாத்து என் புருசன் ஊருல இல்லை' என்றாள் ராணி

'இல்லடி எனக்கு பயமா இருக்கு, அவன் என்னை பத்தி ஊருல தப்பா சொல்ல ஆரம்பிச்சுடுவான். எங்கம்மா நான் எப்படி ஆகக்கூடாதுன்னு நினைச்சாங்களோ அப்டியே ஆகிட்டேன் நான் கெட்டுப்போயிட்டேன். அவன் என்னை மிரட்டி பணிய வச்சுடுவான், எனக்கு பயமா இருக்கு எனக்கு பயமா இருக்கு ராத்திரியெல்லாம் தூங்க முடியலை யாராவது வந்துடுவாங்கன்னு பயமா இருக்கு, இந்த ஆம்பளைங்களே மோசம்டி நான் கெட்டுப்போயிட்டேன்' என்று உளற ஆரம்பித்தாள்.

அவள் மனதால் மிகவும் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறாள் , தன் தாயை போலவே தானும் ஆகிவிடுவோமோ என்று நினைக்க ஆரம்பித்து விட்டாள் எனப் புரிந்துக் கொண்டாள் ராணி.

மெல்ல அவளை அணைத்து, 'அப்டியெல்லாம் இல்லைடி நீ கெட்டுப் போகல, அதையே நினைச்சுக்கிட்டு இருக்காத எல்லா ஆம்பளைகளும் கெட்டவங்க இல்லடி' என்று சமாதானப்படுத்த ஆரம்பித்தாள். ராணி சொல்வதை அவள் காதில் வாங்காமல் அதையே சொல்லி அரற்றிக் கொண்டிருந்தாள்.

இவளை என்ன சொல்லி தேற்றுவது என யோசித்த ராணி ஓடிப் போய் தூங்கிக் கொண்டிருந்த தன் குழந்தை ரவியை எடுத்துக் கொண்டு வந்தாள்.

அவளிடம் சென்று, 'இவன் யாருன்னு தெரியும்ல?' என்றாள் ராணி.

'உன் பையன்' என்றாள் அவள்.


'ஆமாம் என் பையன் தான், ஆனா இவன் அப்பா என் புருசன் ராஜா இல்லை' என்றாள்.

அது வரை தன் கவலைகளில் மூழ்கிக் கொண்டிருந்தவள் ராணியின் பேச்சைக் கேட்டு அதிர்ந்து 'என்னது என்னடி சொல்ற?' என்றாள்.

ராணி, 'உனக்கே தெரியும் நான் ஒரு துணை நடிகைன்னு, என்னோட நடிச்சவனை தான் காதலிச்சேன், ரெண்டு வருஷம் ஒன்னா சுத்தினோம். நான் யாரையோ காதலிக்கிறேன்னு மட்டும் தான் எல்லாருக்கும் தெரியும் ஆனா என் காதலன் யாருன்னு என் நெருங்கிய தோழிகள் ரெண்டு பேரை தவிர வேற யாருக்கும் தெரியாது, ஏன் உனக்கு கூட தெரியாது அது யாருன்னு'

'ஆமாம், நான் அப்ப ராஜாவை பார்த்ததில்லை' என்றாள் அவள்

'நான் காதலிச்சது ராஜாவை இல்லை, வேற ஒருத்தனை. ஆனா ராஜாவை எனக்கு அப்பவே தெரியும் அவரு சினிமால செட் போடற டீம்ல இருந்தாரு. அவரும் என்னை காதலிச்சாரு அது எனக்கு தெரியாது, ஒரு முறை ஒரு சினிமாவுக்காக அவுட்டோர் ஷுட்டிங் போனப்போ எனக்கும் என்னை காதலிச்சவனுக்கும் பெரிய சண்டை வந்துடுச்சு, அவன் வேற ஒரு பொண்ணோட பழகிக்கிட்டு இருந்தான், எதிர்த்து கேட்ட என்னை அடிச்சு கேவலப்படுத்தினான். அப்போ தான் ராஜா எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல வந்து சமாதானம் பண்ணினாரு, எனக்காக அவன் கிட்ட பரிந்து பேசினாரு. ஆனா அவனுக்கு வட இந்தியாவுல சினிமா சான்ஸ் கிடைச்சுதனால நான் கெஞ்சினதையும் பொருட்படுத்தாம ஒரு நாள் திடீர்னு காணாம போயிட்டான் அந்த பொண்ணோட'.

'என்னது அப்ப ராஜாவை நீ காதலிக்கலையா?' என்றாள் அவள்.


'இதுக்கே அதிர்ந்து போயிட்ட இரு இன்னும் இருக்கு. என் காதலன் தலைமறைவாகி ரெண்டு நாள்ல நான் கர்ப்பமாயிருக்கேன்னு எனக்கு தெரிஞ்சது. என்ன செய்யற்துன்னு தெரிய்லை, தற்கொலை முயற்சியில் ஈடுபட்ட போது தான் ராஜா என்னை தேற்றி , தானே திருமணம் பண்ணிக்கொள்வதாக கூறினார். அப்போ கூட காதலன் ஓடிப் போய்டதால தான் நான் தற்கொலை பண்ணிக்க போனதா நினைச்சார். ஆனா உண்மையான காரணம் தெரிஞ்சப்புறம் கூட 'பரவாயில்லை ராணி, நீ எனக்கு நல்ல மனைவியா இருந்தா போதும் நான் அந்த குழந்தைக்கு ஒரு நல்ல அப்பாவா உனக்கு ஒரு நல்ல புருஷனா இருப்பேன்' அப்படின்னு சொன்னாரு. இவ்ளோ நல்ல மனுசனை அடைய எனக்கு தகுதி இருக்கான்னு நானே தயங்கினேன். ஆனா இப்போ சந்தோஷமா இருக்கேன்'

'காதல்னா என்னன்னு தெரியாம ஏதோ இளமை வேகத்துல மனசால கெட்டுப்போய் அதனால உடம்பாலையும் கெட்டுப்போனேன். அப்படியும் எனக்கு ஒரு நல்ல வாழ்க்கை கிடைச்சது, ஆனா நீ அப்படி இல்லைம்மா நீ மனசால கெட்டேபோகலை,ஏன் உடம்பால கூட கெட்டுப்போகலைம்மா. உனக்கு நடந்த விஷயத்தை மறக்கற்து கஷடம் தான். ஆனா முயற்சிக்கலாமில்ல. அப்டியே மறக்க முடியலேன்னா கூட அதை உன் மனசுலேந்து மறைச்சுடு.'

' முன்னல்லாம் ஒவ்வொரு முறையும் என் பையன் முகத்தை பார்க்கும் போது என்னை ஏமாத்திட்டு போனவன் நினைவு வந்தது, ஆனா இப்ப அந்த முகத்தை என் ராஜாவின் முகம் வந்து மறைச்சுடுச்சு, அந்த மாதிரி உன்னாலயும் முடியும் உனக்கு நடந்த விபத்தை மறக்க முடியலேன்னாலும் உன் குழந்தையை நினைச்சு அதை மறைக்க முயற்சி செய், மனசால நீ தைரியமா இருந்தா தான் வாழ்க்கையும் நல்லா இருக்கும் 'என்றாள் ராணி .

இப்படியெல்லாம் பேசி அவள் மனதில் ராமுவை எதிர்க்கும் தைரியத்தையும், நடந்ததை நினைத்து மனரீதியாக அவள் படும் அவஸ்தைகளை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நீக்கவும் முயற்சித்தாள் ராணி. அவளுக்கு தெரியும் ஒரே நாளில் அது முடியாதென்று ஆனாலும் தான் பேசியதில் அவள் கொஞ்சம் சமாதானம் அடைந்த மாதிரி ராணிக்கு தோன்றியது.

மெல்ல விடியத் தொடங்கியது.

அப்பொழுது வீட்டின் கதவை யாரோ தட்டினார்கள். உள்ளே இருந்து ராணி 'யாரு?' என கத்தினாள்.


'கதவை திறடி நாயே' என்று பதில் வந்தது.


'அடிச்செருப்பால, யாருடா அது?' என கத்திக்கொண்டே கதவை திறந்தாள் ராணி.


வெளியே தலையில் கட்டுடன் ராமு நின்றிருந்தான். இதற்கிடையில் குரல் கேட்டவுடனே வந்திருப்பது ராமு எனத் தெரிந்துக் கொண்டு தரையில் விட்டுருந்த குழந்தையை எடுத்து அவள் தன்னுடன் அணைத்துக் கொண்டாள்.


'என் பொண்டாட்டி இங்க தான இருக்கா? அவளை மரியாதையா வெளிய விடு' என்றான் ராமு ராணியைப் பார்த்து.


'தூ! நீயும் ஒரு புருஷனா? இரண்டு வாரம் முன்னாடி என் வீட்டுக்கு வந்தவ அன்னியிலிருந்து இன்னி வரைக்கும் அப்டியே பேயறஞ்சவ மாதிரி இருக்கா, ராத்திரில தூங்காம யாராவது வந்துடுவாங்கன்னு சொல்லிக்கிட்டு முழுச்சிக்கிட்டே இருக்கா. 'என்றாள் ராணி


'ஏய் அது உனக்கு தேவையில்லாத விஷயம் நீயே சினிமால கூத்தடிக்கிறவ உன் யோக்கியதை என்னன்னு எனக்கு தெரியும் வாய மூடு' என்றான் ராமு.


அது வரை நடுங்கிக்கொண்டே கணவன் என்ற பெயரில் வந்திருக்கும் மிருகத்தை பார்த்துக்கொண்டிருந்தவள் ராணியை தவறாக பேசியதைக் கண்டு கோவத்துடன், 'தன் பொண்டாட்டியை இன்னொருத்தனுக்கு விக்கற உன்னை விட அவ யோக்கியமானவ தான் ' என்றாள்.


'நீ அன்னிக்கே அம்மிக்கல்லை அவன் தலயில போட்டு சாக அடிச்சுருக்குணும் 'என்றாள் ராணி கோபத்துடன்.


'அன்னிக்கு அப்படி தான் நினைச்சு பாட்டிலால அடிச்சேன், எப்டியோ ஆஸ்பத்திரி போய் பொழச்சு வந்துடுச்சு, நாட்டுல நல்லவங்க எல்லாம் போய் சேர்றாங்க இவனுக்கு ஒரு சாவு வர மாட்டேங்குது' என்றாள் அவள்.


'இது பாரு தேவையில்லாம் பேசாத எப்படியும் நீ கெட்டு போய்ட? இனிமே அது தான் உன் விதி, மரியாதையா என் கூட வந்துடு, உன்ன வச்சு நிறைய ப்ளான் போட்ருக்கேன்' என்றான்.


'முடியாது நான் சாவடிக்கறதுக்கு முன்னாடி ஓடிப் போயிடு உன்னை அப்டியே விட்டுடுவேன்னு மட்டும் நினைக்காத . நான் போலிசுக்கு போவேன்' என்றாள் அவள்

'போ அங்க போய் என்ன சொல்வ? இத பாரு நம்ம வீட்டு பக்கத்துல இருக்கறவங்க கிட்ட என்ன சொல்லி வச்சுருக்கேன் தெரியுமா? அன்னிக்கு வந்துட்டு போனானே அவனுக்கும் உனக்கும் தொடர்பு இருக்கு அதை தட்டி கேட்ட என்னை நீ அடிச்சுட்டு போய்டன்னு சொல்லி வச்சுருக்கேன். அவனும் அதை தான் சொல்வான். எப்படி வசதி?' என்றான் ராமு.


அவனை எரித்து விடுபவள் போல் பார்த்து அவன் முகத்தில் தூ என்று துப்பினாள். 'இத பார் நான் ஒன்னும் எங்கம்மா மாதிரி கிடையாது, அவங்க தான் நம்ம தலைவிதி அவ்ளோ தான்னு நினைச்சுக்கிட்டு வாழ்ந்தாங்க. அந்த மாதிரி நானும் இருப்பேன்னு கனவுல கூட நினைக்காத' என்றாள்.


'என்னையா காறி துப்பற?' என்று முகத்தை துடைத்துக்கொண்டு அடிக்க வந்தவன் கூட்டம் சேருவதை பார்த்து, 'நீ எப்படி வாழறன்னு நானும் பாத்துடறேன்' என்றான்.

'இதோ நான் துப்பினதை நீ துடைச்சுக்கிட்டு போகல, அந்த மாதிரி என் உடம்புல உன்னால பட்ட எச்சிலை நான் துடைச்சுக்கிட்டு வாழ்வேண்டா' என்றாள்.

கோபத்துடன் போன ராமுவை பார்த்துக்கொண்டே 'ராணி ,எனக்கு உடனே ஒரு வக்கீலை பார்க்கணும் விவாகரத்துக்கு ஏற்பாடு செய்யணும் , இவனை போலீச்ல பிடிச்சு கொடுக்கணும், இல்லேன்னா வேற எந்த பொண்ணையாவது ஏமாத்த முயற்சி செய்வான்' என்றாள் அவள்.

முழுவதுமாக பொழுது விடிந்தது.

பி.கு: இந்த கதையின் முதல் பாகத்தை எழுதி முடித்தவுடன் தான் கதையின் நாயகிக்கு பெயர் வைக்கவில்லை என உறைத்தது. பின் அப்படியே விட்டுவிடலாம் என நினைத்து கடைசி வரை அவளுக்கு பெயரே வைக்காமல் கதையை முடித்து விட்டேன். முடிவை பற்றி அவரவர் விமர்சனங்களை தயங்காமல் கூறுங்கள்:)