Friday, August 31, 2007

நலம் வாழ என்றும் என் வாழ்த்துக்கள்

அடுத்து எதை பத்தி எழுதி நாட்டுக்கு சேவை செய்யலாம்னு ரொம்ப தீவிரமா சாப்பிட்டுக்கொண்டே யோசிக்கும் போது நம்ம குருகுலத்தில் ஒரே பரபரப்பு எல்லாரும் அங்கங்க கூட்டம் போட்டு பேசிக்கறாங்க. நம்ம சிஷ்யக்கேடி ஒருத்தனை நிறுத்தி கேட்டேன்

'என்னப்பா விசேஷம்? நம்ம குருகுலத்துக்கு யாராவது சினிஸ்டார் வர்ராங்களா? ஹிஹி மாதவனை கூப்படனும்னு நானே ரொம்ப நாளா நினைச்சேன் :)'

'குரு இதெல்லாம் உங்களுக்கே ஓவரா இல்ல? அவனவன் பாவனா,அசின்,நயந்தாரான்னு கனவு காண்றோம் நீங்க என்னடான்னா மாதவனை சொல்றீங்க?'

'சரி இதெல்லாம் வெளில போய் சொல்டாத நம்ம குருகுலம் மானம் போயிடும் :) கூட்டத்துக்கு என்ன காரணம் அத சொல்லு'

'குரு நம்ம காயத்ரிக்கு நாளைக்கு பொறந்த நாளு அதான் எப்டி கொண்டாடலாம்னு டிஸ்கஸ் பண்றோம்'

அந்த நேரம் பார்த்து அங்க வந்த நம்ம சிஷ்யன் பில்லு பரணி காயத்ரி,பொறந்தநாள்,ட்ரீட் இந்த வார்த்தைகளை கேட்டவுடன பயந்து போய் மெதுவா நழுவராரு, நான் விடுவேனா?:)

'ஏய் பில்லு எங்க போற?'

'ஹிஹி குரு ஒரு முக்கியமான வேலை இருக்கு இதோ போயிட்டு வந்துரேன்'

'உன் முக்கியமான வேலை என்னன்னு தெரியும் அந்த மஞ்சக்காட்டு மைனாவை தான கரெக்ட் பண்ணப்போற? அது அப்புறம் பார்க்கலாம் நம்ம காயத்ரிக்கு நாளைக்கு பொறந்தநாளாம் தெரியுமா?'

'அத கேட்டுட்டு தான் எஸ்கேப் ஆக ட்ரை பண்ணினேன் குரு என்னால பில்லு கட்டி மாளலை, என் க்ரெடிட் கார்டெல்லாம் தேய்ஞ்சே போச்சு என்ன விட்ருங்க :('

'நோ டென்சன் இந்த முறை நம்ம குருகுலத்துல தான கொண்டாடப்போறோம் நீ பில் கட்ட வேணாம் பொழச்சுப்போ'

'ரொம்ப நன்றி குரு அப்ப நாம அழைப்பிதழ் அடிச்சுடலாமா?'

'என் பொறந்தநாளைக்கே இப்டி தடபுடல் பண்ணல இந்த காயத்ரிக்கு வந்த வாழ்வை பாரு' என்று மனசுக்குள் புகைந்தபடி 'சரி அதுக்கு முன்னாடி நம்ம பரமார்த்த குருகிட்ட சீசீ பரம குரு கிட்ட ஒரு வார்த்தை சொல்லிடு'

'அய்யோ குரு அவரு கிட்ட போனாலே உறுமராரு'

'அவரு நிஷ்டையில் ஆழ்ந்து போயி எந்த பிகர் கூடவாவது டூயட்ல இருந்துருப்பாரு அப்ப போயி நீ அவரை தொல்லை பண்ணியிருப்ப சரி விடு நம்ம தலை(வலி)வி கிட்ட ஒரு வார்த்தை சொல்லிடு இல்லேன்னா 'தலைவிக்கு தெரியாம சதி' அப்டின்னு ஒரு பதிவு போட்ருவாங்க, அப்புறம் பி.மு.க தலைவர் கார்த்தி தலைமையில் நடத்தலாம்னு பார்த்தா அவரு சைலண்டா கல்யாணம் காட்சி ஏதோ பண்ணிக்கிட்டாரு போல அதான் ஆளையே காணோம். சரி நீயே பார்த்து அழைப்பிதழ் அடிச்சு எடுத்துக்கிட்டு வா ஷ்யப்பா இதுக்கே கண்ணக்கட்டுது நான் போய் சாப்டுட்டு வரேன் ஒரு மணி நேரம் முன்னாடி சாப்டது அதுக்கப்புறம் எதுவுமே சாப்பிடல'

இப்டியாக கூடி முடிவெடுத்து நம்ம காயத்ரியோட பொறந்தநாளை குருகுலத்துல சிறப்பா கொண்டாட நம்ம சிஷ்யக்கேடிகள் அடிச்ச அழைப்பிதழை பாருங்க (பார்க்கறதோட சரி அதுல இருக்கறதை நம்பி சாப்ட வந்துராதீங்க ஏன்னா பில்லு கட்ட வேண்டிய பரணி எங்கேயோ தலைமறைவா போயிட்டாரு)

"உலகமெங்கும் புகழ்பெற்ற எங்கள் குரு வேதா அவர்களின் தலைமையில் இயங்கும் குருகுலத்தின் பிரதம சிஷ்யை, பதிவுலகத்தின் சொர்ணாக்கா, பி.மு.க வின் செயலாளர், 3000 பின்னூட்டங்கள் வாங்கி ப்ளாக்கரை கதறடிச்ச வீராங்கனை, பின்னூட்ட சூறாவளி, ஜி3 என்று செல்லமாக அழைக்கப்படும் காயத்ரியின் பிறந்த நாளை முன்னிட்டு அம்பிக்கு ஆப்பு வைப்பதையே முழு நேர தொழிலாக ஏற்றுக்கொண்டு அதை இன்று வரை கடைப்பிடுத்து வரும் எங்கள் தானை தலைவலி கீதா அவர்கள் குத்துவிளக்கேற்றி தொடங்கி வைக்க, பி.மு.க முதல்வர் நம்ம நாட்டாமை தலைமையில் தலைவாழை இலை போட்டு விருந்து நடைப்பெற உள்ளதால் அனைவரும் வந்து சிறப்பிக்குமாறு கேட்டுக்கொள்கிறோம்"

காயத்ரிய தெரியாதவங்க யாரும் இருக்க முடியாது(பின்ன, யாரு புதுசா ப்ளாக் ஆரம்பிச்சாலும் நாட்டாமைக்கு போட்டியா புளியோதரைக்கு போய் முதல்ல நிப்பா:))ஆனாலும் நம்ம குமுதம் பாணியில ஒரு சின்ன அறிமுகம்,



  • பெயர் : காயத்ரி என்கிற ஜி3 என்கிற சொர்ணாக்கா என்கிற.......................

    வயது : நாளைக்கு தான் பொறக்கவே போறா

    நிரந்தர தொழில் : இதெல்லாம் ஒரு கேள்வியா? வேறென்ன? உண்பதும்,
    உறங்குவதுமேயல்லால் வேறொன்றும் அறியேன் பராபரமே

    உபதொழில் : ப்ளாக்குவது, ஆர்குட்டுவது, சேட்டுவது, போன் பேசுவது இதெல்லாம் போக நேரம் இருந்ததுனா கொஞ்சம் ஆபிஸ் வேலையும் செய்வது

    திடீர் தொழில் : சென்னை வரும் வலைப்பதிவர்களிடம் ட்ரீட் கேட்டு கிலி ஏற்படுத்துவது

    நண்பர்கள் : நாம எல்லாரும் தான், இருந்தாலும் உங்க செலவுல ட்ரீட் கொடுத்தா நீங்க தான் பெஸ்ட் ப்ரண்ட்

    எதிரிகள் : அவளிடம் ட்ரீட் கேட்பவர்கள்

    பிடித்த பொருள் : சாப்பிட முடிந்த எதுவும்

    பிடிக்காத பொருள் : சாப்பிட முடியாத எதுவும்

    பிடித்த இடம் : அவள் வீட்டில் சமையலறை, அலுவலகத்தில் ஃபுட் கோர்ட் :)

    பிடிக்காத இடம் : அவள வேலை வாங்குற இடம்

    ஒரே பொழுதுபோக்கு : ஹையோ ஹையோ எத்தன வாட்டி தான் சொல்றது?




பி.கு: "இனிய பிறந்த நாள் வாழ்த்துக்கள் காயத்ரி :)"

Wednesday, August 22, 2007

அன்பு மழையில் நனைந்தேன் நான்...

ஆவணி மாதத்தில் நிறைய விசேஷம் வந்தாலும் ரொம்ப விசேஷமானது இன்று தான், ஆவணி மாதம் கேட்டை நட்சத்திரம், ரிஷப லக்னத்தில் நள்ளிரவு 12:15 மணிக்கு இந்த பூமியில் நான் அவதரித்தேன் :) நான் பிறந்த போதே குடும்பத்துல பெரிய கலவரத்தை உண்டாக்கிட்டு தான் பிறந்தேன். நான் பிறந்த சிறிது நேரத்திலேயே என் அம்மாவிற்கு ரொம்ப உடல்நிலை மோசமாகி கிட்டத்தட்ட உயிருக்கே ஆபத்தான நிலைமை உருவாகிவிட்டது, உடலை எங்கு கொண்டு போகலாம்னு எல்லாரும் பேசிக்கற அளவுக்கு. ஆனா அப்புறம் சரியா போச்சு. இன்னிக்கும் என் தம்பி என்ன வெறுப்பேத்த சொல்லுவான், பொறக்கும் போதே அம்மாவுக்கு கஷ்டத்தை கொடுத்துட்டன்னு, டேய் என்னைய மாதிரி ஒரு நல்லவள பெத்தெடுக்க இப்டியெல்லாம் கஷ்டப்படனும்னு நான் சொல்லுவேன் :) அதுக்கப்புறம் அது மாதிரி பேசறத விட்டுட்டான் :) எங்க வீட்டுல எப்பவும் தமிழ் பிறந்த நாளன்னிக்கு தான் கொண்டாடுவோம் அன்னிக்கு தான் ஏதாவது இனிப்பு செஞ்சு எல்லாருக்கும் கொடுத்து, கோவிலுக்கு போவோம். ஆனா எனக்கு மட்டும் வருஷத்துக்கு மூணு பொறந்த நாள் வரும் ;) என்னை பள்ளியில் சேர்க்கும் போது வேற தேதி கொடுத்துட்டாங்க, அப்புறம் ஆங்கில தேதிப்படி ஆகஸ்ட் 21 அதாவது நேத்திக்கு, அப்புறம் தமிழ் மாத கணக்குப்படி ஒரு நாள் :) நானும் ஒவ்வொரு வருடமும் சொல்வேன் மூணு பிறந்தநாளுக்கும் புது துணி எடுக்கலாம்னு ஒத்துக்கமாட்டேங்கறாங்க ;)

கல்லூரி நாட்களுக்கு பிறகு எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியையும், என்றும் மறக்காத நினைவுகளையும் பரிசாக கொடுத்தது இந்த வருட பிறந்த நாள் தான்(அவ்வ்வ்வ் இப்டி பீல் பண்ண வச்சுட்டீங்களே:)). முதல் நாள் இரவே நம்ம மக்கள் கண்டிப்பா போன் பண்ணுவாங்கன்னு தெரியும் அதனால் செல்பேசியை ஊமையாக்கி விட்டு சைலண்டா படுத்துவிட்டேன் :) விடியக்காலையில் தூக்கம் கலைஞ்சு செல்பேசியை எடுத்து பார்த்தா ரெண்டு மிஸ்டு கால், ரெண்டு மெசேஜ் வந்துருக்கு. மிஸ்டு கால் ரெண்டுமே யார்னு தெரியல ஆனாலும் காயத்ரி மேல ஒரு சந்தேகம் இருந்தது :) மெசேஜ் காயத்ரியும், பரணியும் அனுப்பியிருந்தாங்க. இதுல வேற பரணி உங்களுக்கு கண்டிப்பா ஆதித்யன் கிடைச்சுடுவாருன்னு வாழ்த்து (ஹிஹி இது காயத்ரிக்கு தெரிஞ்சது இங்கன ஒரு கொல விழும், ஏன்னா ஆதித்யன் காயத்ரியோட கனவு நாயகன் அவன எனக்கு இப்டி தாரை வார்த்து கொடுத்துட்டீங்களே பரணி :))

மெசெஜ் படிச்சுட்டு திரும்ப தூங்கின என்னை 6 மணிக்கே போன் பண்ணி எழுப்பி விட்டுட்டா காயத்ரி, வாழ்த்து சொல்லிட்டு பேச ஆரம்பிச்ச அவள, தாயே நான் அப்புறம் போன் பண்ணி உன் கிட்ட பேசறேன் காலையிலேயே ஆரம்பிச்சுடாத நான் இன்னும் நிறைய பேர் கிட்ட பேசணும் அதுக்கு என் காது கேட்கணும் அப்டின்னு சொல்லிட்டு திரும்ப தூங்கலாம்னு பார்த்தா, பிறந்த நாள் அதுவுமா என்ன திட்ட வைக்காத மரியாதையா எழுந்திருன்னு சொல்லி எங்கம்மா நிம்மதியா தூங்க விடாம சதி பண்ணிட்டாங்க :(

இப்டியே கள கட்ட ஆரம்பிச்ச என் பிறந்தநாள் தொடர்ந்து என் தோழர்கள், வலையுலக நண்பர்கள் என நிறைய பேரிடமிருந்து தொலைப்பேசியில்(காயத்ரி,சிபி,சிவா,ட்ரீம்ஸ்)தனிமெயிலில்( கீதா,ட்ரீம்ஸ்,அருண்,ராம்,ஜேகே,பரணி,சிவா),ப்ளாக் யூனியன் மெயிலில், வலைப்பக்கங்களில்(பரணி,காயத்ரி ரெண்டு பேரும் தனி பதிவு போட்டு அசத்திட்டாங்க),வாழ்த்துக்கள் சங்கத்தில என எல்லாரும் அசத்திட்டாங்க. எல்லாருக்கும் என் நன்றியை தெரிவிச்சுக்க தான் இந்த பதிவு. அதோட மட்டுமில்ல என் பிறந்தநாளுக்கு போன மாசமே தவறுதலா வாழ்த்து அனுப்பிய சுமதி அக்காவுக்கு என் ஸ்பெஷல் நன்றிகள் ;)

சில விஷயங்களை சொல்லனும்னு அவசியமில்ல ஆனா சொல்றதுல தப்பில்ல அதனால வாழ்த்தின நண்பர்கள் அனைவருக்கும் நன்றி(யார் பெயரையாவது விட்டிருந்தால் மன்னிச்சு விட்டுருங்க:))



நட்பு வானத்தில்
அன்பு மேகங்கள் சொரிந்த
அபிரிதமான நேசம் நிறைந்த வார்த்தைகளின்
அன்பு மழையில் நனைந்தேன் நான்..

என் இதய வாசலில்
பட்டுத் தெரித்த
மழைத் துளியின்
தூய்மையாய் பிரதிபலித்தது
உங்கள் நேசம்..

Monday, August 13, 2007

குறையொன்றுமில்லை..

வரவர புது பதிவு எழுதறதுக்கு ரொம்ப யோசிக்க வேண்டியதா போயிடுச்சு நமக்கு சரக்கு கம்மியாகிடுச்சா?(ஹலோ சரக்குன்னு சொன்னவுடன பக்கார்டி கனவுகளுக்கு போக வேணாம்:)) இல்ல ஆர்வம் கம்மியாகிடுச்சான்னு நம்ம நாட்டாமை தலைமையில் ஒரு பட்டிமன்றம் தான் வைக்கணும் போல :)

போன வாரம் திருப்பதி போறோம் வர்ரியான்னு என் சித்தப்பா கேட்டாரு, எனக்கோ ஒரு வாரமா மூட் அவுட், எங்கேயும் போற ஆர்வமில்ல, ஆனாலும் எங்க அம்மா வற்புறுத்திதனால வெள்ளிக்கிழமை எங்க சித்தப்பா வீட்டுக்கு போயிட்டேன். அங்க போனா தான் சொல்றாங்க சனிக்கிழமை நாலு மணிக்கே எழுந்தக்கனும்னு. ஆகா நமக்கெல்லாம் நாலு மணி நடுச்சாமம் ஆச்சே:) (நாமெல்லாம் முன் தூங்கி பின் எழும் இனமாச்சே) என்ன பண்றது? சாமி காரியமாச்சேன்னு யோசிச்சு, அப்டியும் விடாம கெஞ்சினதுல ஒரு மணி நேரம் க்ரேஸ் டைம் கொடுத்து ஒரு மணி நேரம் தாமதமாக போலாம்னு முடிவு பண்ணி 6 மணிக்கு கிளம்பினோம். ரெண்டு நாள் நாம இல்லாம இந்த பதிவுலகம் ஸ்தம்பிச்சு போயிடுமேன்னு ரொம்ப வருத்தத்தோட தான் கிளம்பினேன் :) 11 மணிக்கா கீழ் திருப்பதி போயாச்சு , போற வழியிலேயே சொன்னா எங்க நான் எஸ்கேப் ஆகிடுவேனோன்னு பயந்து அங்க போனவுடன, மலையடிவாரத்திலிருந்து மேல நடந்து தான் போகப்போறோம்னு சொல்லி அடுத்த குண்டை தூக்கி போட்டாரு :)

நான் உங்க பையெல்லாம் தூக்கிக்கிட்டு பஸ் புடிச்சு மேலப்போறேன், நீ சித்தியோட நடந்து வந்துருன்னு சொல்லிட்டு அவரு எஸ்கேப். நானும், சித்தியும் டிபன் கடையை முடிச்சுக்கிட்டு சுமார் 12:30 மணிக்கு நடக்க ஆரம்பிச்சோம். என் சித்தி ஏற்கனவே பல முறை மேலே கோவிலுக்கு நடந்து சென்று பழக்கமுள்ளதால் விடுவிடுவென்று ஏறத்தொடங்கினார். இதுல வேற, உஷா உனக்கு முடியலேன்னா சொல்லு கொஞ்ச நேரம் உட்கார்ந்துட்டு போகலாம்னு என்னய பார்த்து சொல்றாங்க. நமக்கா அவமானமா போச்சு(!) என்னோட வயசுல பெரியவங்க அவங்களே சுறுசுறுப்பா ஏறும் போது நாம நின்னுட்டா அசிங்கம்னு அந்த வேங்கடவனை மனதில் நினைத்துக்கொண்டு ஏற ஆரம்பித்தேன். தொடர்ந்து ஒரு மணி நேரம் என் சித்தி எங்கேயும் அமராமல் ஏறினார், எனக்கு சிறிது நேரத்திலேயே மூச்சிரைக்க ஆரம்பித்தாலும் மனதுக்குள் 'சித்தி சீக்கிரம் எங்கேயாவது உட்காருங்க'ன்னு நினைச்சாலும் விடாம உறுதியுடன்(ஹிஹி இதை திமிருன்னு கூட சொல்லிக்கலாம்:)) ஏறினேன்.


அப்புறம் அங்கே இங்கே நின்னு இயற்கையை ரசிக்கிட்டே மூணு மணிக்கு போய் சேர்ந்தோம். ஏற்கனவே ஏற்பாடு செய்திருந்த அறையில் சற்று நேரம் ஓய்வெடுக்கலாம்னு நினைச்சா, இல்ல 4 மணிக்கெல்லாம் கிளம்பி போய் வரிசையில் உட்கார்ந்தா தான் அங்கப்பிரதட்சணம் செய்ய டிக்கட் வாங்க முடியும்னு என் சித்தப்பா சொல்லிட்டாரு. உடனே அவசர அவசரமா கிளம்பி 8 மணிக்கு திறக்கப்போற விஜயா வங்கி கவுண்டர்ல 4 மணிக்கே போய் உட்கார்ந்தாச்சு, அங்க போய் பார்த்தா நமக்கு முன்னாடி 15, 20 பேர் இருக்காங்க. இன்னும் 4 மணிநேரம் தள்ளணுமேன்னு புத்தகத்தை விரிச்சா கண்கள் மட்டும் தான் அங்க பதியுது, புத்தி அங்க போக மாட்டேங்குது. அப்புறம் புத்தகத்தை மூடி வச்சுட்டு போற வர்ர கூட்டத்தை வேடிக்கை பார்த்துக்கிட்டு, பக்கத்துல இருக்கறவங்க கிட்ட அரட்டை அடிச்சுக்கிட்டு, இந்து கியூ எதுக்குன்னு தெலுங்குல விசாரிச்சவங்க கிட்ட தமிழ்ல பதில் சொல்லி வெறுப்பேத்திக்கிட்டு, அடுத்து நம்ம ப்ளாகுல புதுசா என்ன எழுதறதுன்னு யோசிச்சுக்கிட்டு, அப்டியே மனசுல தோன்றிய ஒரு கவிதையை நினைவுல பூட்டி வச்சுக்கிட்டு இப்டியே 4 மணிநேரத்தை ஓட்டி டிக்கெட் வாங்கிட்டோம். அப்புறம் சாப்டுட்டு அறைக்கு போக 10 மணியாகிடுச்சு.


இரவு 2 மணிக்கு அங்கப்பிரதட்சணம் என்பதால் உடனே 1 மணிக்கு எழுந்தக்கணும். நமக்கெல்லாம் தூக்கமே 1 மணிக்கு தான் வரும், அதுவும் படுத்த மூணு மணி நேரத்திலேயே எழுந்தக்கணும்னு சொன்னா எப்டி தூக்கம் வரும்? புரண்டு புரண்டு படுத்துக்கிட்டு 1 மணிக்கு எழுந்தாச்சு(!). குளத்துல போய் குளிச்சு அப்டியே ஈர உடையோட தான் கோவிலுக்கு போகணும், அங்க போய் பார்த்தா புஷ்கரணில சொட்டுத் தண்ணி இல்ல, சுத்தம் செய்ய எல்லாத்தையும் வடிச்சு எடுத்துட்டாங்க. அப்புறம் பக்கத்துல இருந்த ஒரு குளியலறை வசதி செய்யப்பட்ட இடத்தில் ஷவருக்கு அடியில போய் நின்னா ரொம்ப குளிர்ச்சியா இல்லாம அருமையா கொஞ்சம் வெப்பத்தோட தான் தண்ணீர் வந்தது. பரவாயில்ல குளிரலையேன்னு நினைச்சுக்கிட்டு வெளிய வந்தா சும்மா சிலுசிலுன்னு காத்து அடிக்க நமக்கு பல்லு டைப்படிக்க ஆரம்பிச்சுடுச்சு. இப்டியே நின்னா இன்னும் குளிரும்னு வேகமா நடந்து வரிசையில் போய் நின்னோம்.


சரியா ரெண்டு மணிக்கு திறந்து விட்டாங்க, அப்புறம் அரை மணிநேரத்துக்கு மேல வெயிட் பண்ணி மூணு மணி சுமாருக்கு அங்கப்பிரதட்சணம் செய்தோம். தரையில் விழுந்தது தான் தெரியும், அன்று கூட்டம் அதிகமென்பதால் ஒரு சுத்து முடிக்கவே 20 நிமிடங்கள் ஆகி விட்டன. பின் மறுபடி பெருமாளை தரிசிக்க வரிசையில் நிற்க வேண்டும், அதுக்கு சுமார் 30 நிமிடங்கள் ஆகிவிட்டன. பல சோதனைகள், வேதனைகள் தாண்டி அவன் சந்நிதி வாசலில் நிற்கும் அந்த ஒரு சில நொடிகளில் என்ன நினைத்து வந்தேனோ அத்தனையும் மறைந்து 'குறையொன்றுமில்லை மறைமூர்த்தி கண்ணா' என்று தான் சொல்ல முடிந்தது :) இப்டியாக திடீரென்று புறப்பட்ட திருப்பதி பயணம் திவ்யமாக முடிந்தது. கதையும் முடிஞ்சுப்போச்சு :) நான் அங்கப்பிரதட்சணம் செய்தேன்னு சொன்னதுக்கு 'நீ அவ்வளவு நல்லவளா?' அப்டின்னு கேட்ட நம்ம காயத்ரி கிட்ட நான் சொன்னது 'நான் எவ்வளவு நல்லவள்னா திருப்பதி போற வழியில யோசிச்சு, அங்க போய் எழுதி வச்ச கவிதையை படிச்சு பாரு தெரியும்'. பக்தி கவிதைன்னு நீங்க நினைச்சா அதுக்கு நான் பொறுப்பில்ல, அங்க போய் படிச்சு தான் பாருங்களேன்

Friday, August 03, 2007

என்னத்த சொல்லி?...

என்னமோ திடீர்னு வார்த்தைகளுக்கும் கற்பனைக்கும் பஞ்சம் வந்த மாதிரி எதுவும் எழுத தோணல, தொண்டை குழியில் சிக்கிக்கொண்ட வார்த்தைகள் எழுத்தில் வரவில்லை, சில பல வேலைகள், தேவையற்ற எண்ணங்கள், தவிர்த்திருக்க கூடிய சிறு பிரச்னைகள், சின்ன சின்ன மனவருத்தங்கள் என இந்த வாரம் மேகங்கள் சூழ்ந்த வானம் போல தெளிவில்லாமல் நகர்ந்து விட்டது. நம்ம மக்களும் எதுவும் எழுதற மாதிரி தெரியல சரி வழக்கம் போல மொக்கைய ஆரம்பிச்சுட வேண்டியதுதான்னு தோணிச்சு அதான் இந்த பதிவு(சொல்ற விதம் தான் மொக்கையா இருக்கும், சொல்ற விஷயம் நல்ல விஷயம் அதனால தொடர்ந்து படிங்க)

சமீபத்தில் உடல் உறுப்பு தானம் பற்றி செய்திதாளில் படித்தேன். தானத்தில் சிறந்தது அன்னதானம் என்று சொல்வார்கள். ஒரு வேளை அன்னமிடும் செய்கையே சிறந்தது என்று கருதும் போது நாம் இறந்தபின் நம் உறுப்புகளை தானமாக விட்டுச்செல்லும் போது சில உயிர்கள் காப்பாற்றப்படுகின்றனவே அது அதை விட சிறந்தது அல்லவா? நான் கல்லூரியில் படிக்கும் பொழுதில் உடல் உறுப்பு தானம் பற்றி ஒரு கருத்தரங்கு நடந்தது. அதுவரை இரத்ததானம் மட்டும் தான் கேள்விப்பட்டிருந்த நிலையில், இது எங்களுக்கு புதிய செய்தியாக இருந்தது. MOHAN FOUNDATION என்ற தன்னார்வு அமைப்பு தான் இந்த கருத்தரங்கம் நடத்தியது. பின் உடல் உறுப்பு தானம் செய்ய முன் வருபவர்கள் அதை முறைப்படி பதிவு செய்து DONOR CARD பெற்று கொள்ளவும் அங்கேயே ஏற்பாடு செய்தனர். நானும் பதிவு செய்ய முடிவு செய்தேன். இந்த டோனர் கார்ட் பெற்றுவிட்டால் மட்டுமே உறுப்பு தானம் செய்து விட முடியாது என்று சொல்லலாம். ஏனென்றால் உறுப்பு தானம் என்பது இறப்புக்கு பின் செய்வது, எனவே இறப்பிற்கு பின் இறந்தவருடைய நெருங்கிய இரத்த சொந்தங்கள் அதாவது கணவன்,மனைவி யாராவது ஆட்சேபித்தால் சிக்கல் ஏற்பட வாய்ப்பிருக்கிறது. எனவே இந்த டோனர் கார்டில் இரண்டு பேர் சாட்சியாக கையெழுத்துப்போட வேண்டும். நம் இரத்த சொந்தங்களிடன் கையெழுத்து வாங்குவது நல்லது. எனவே நான் என் பெற்றோரிடம் கையெழுத்து வாங்க முடிவு செய்தேன். என்ன சொல்வார்களோ என்று தயங்கி தான் இதை செய்தேன், ஏனென்றால் சுமார் 7 வருடங்கள் முன் இதை பற்றிய அதிக விழிப்புணர்வு இல்லை,

{இதற்கிடையில் என் தோழியர் கூட்டத்தில் ஒருத்தி மட்டும் கொஞ்சம் தயங்கினாள்,

'என்னடி உங்க வீட்டுல ஏதாவது சொல்வாங்கன்னு பயப்படறியா?' அப்டின்னு நான் கேட்க,

'இல்லடி வலிக்குமேன்னு பயமா இருக்கு' என்றாள்.

'என்னது வலிக்குமா? நீ செத்தப்புறம் தான் எடுப்பாங்க'.

'ஆனாலும் பயமா இருக்குடி' என்று சொன்னாள்.

'விவிசி :):)'

இதுல அவளை கிண்டல் செய்வதா யாரும் நினைக்க வேண்டாம் அந்த நேரத்துல சிரிப்பு வந்தது அவ்ளோ தான், ஏதோ உடல் உறுப்பு தானத்துக்கு பதிவு செஞ்சுக்கிட்டதனால நான் ரொம்ப அலட்டறேன்னு நினைக்கறவங்களுக்கு நான் இரத்த தானம் செய்ய போய் பதட்டத்துல பல்ஸ் எகிறி என்னைய திருப்பி அனுப்பிட்ட கதையை சொன்னா நீங்க விவிசி :):) }

இதை நினைத்து சிரிப்பதா ? அழுவதா? என்று புரியாமல் முழித்த நாங்க, சரி உயிரோட இருக்கும் போது தான் இது வரைக்கும் உருப்படியா எதுவும் பண்ணல செத்தப்புறம் ஏதாவது விட்டுட்டு போகலாம்னு நானும், என் தோழியர் சிலரும் பதிவு செய்துக்கொண்டோம்.

ஆனால் நல்லவேளை என் பெற்றோர் எதுவும் கூறாமல் கையெழுத்து இட்டனர். அதோடு மட்டுமில்லாமல் நம் நெருங்கிய சொந்தங்களிடம் நாம் டோனார் கார்ட் வைத்திருக்கிறோம் என்பதையும் தெரிவிக்க வேண்டும். அதோடு நாம் எங்கே வெளியே சென்றாலும் அதையும் மறக்காமல் பர்ஸில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும். என் வீட்டில் என் பெற்றோர், சகோதரனுக்கு ஏற்கனவே சொல்லி வைத்து விட்டேன். (இனி தெரிவிக்க வேண்டியது ரங்கமணிக்கு மட்டும் தான் அதற்கான சரியான ஆளும் நேரமும் வந்தபின் ;))

இந்த உடல் உறுப்பு தானம் பற்றி மேலும் தெரிந்துக்கொள்ளவும், சந்தேகங்கள் தீர்த்துக்கொள்ளவும் இங்கு சென்று படித்தறியவும்.

இப்போதைக்கு இதுக்கு மேல எழுத தோணல, அடுத்த வாரத்துல மீண்டும் சந்திக்கறேன். விடைபெறுவதற்கு முன் அனைவருக்கும் நண்பர்கள் தின வாழ்த்துக்களையும் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன் :)


இந்த கவிதை விரைவில் வெளிநாடு செல்லவிருக்கும் என் ஆருயிர் தோழிக்கு :) இது அன்புடன் கவிதைப்போட்டிக்கு அனுப்பிய கவிதை அவளை மனதில் வைத்து வடித்த கவிதை :)


"நட்பென்னும் கவிதை"

நிலாச் சோற்றில்
நிலவையே சாட்சியாக்கி
எழுதப்பட்டது,
நம் நட்பென்னும் கவிதை.

நம் பாவாடை சரசரக்க,
தெருவில் புழுதி மேகங்களுக்கு நடுவில்,
மின்னலாய் விளையாடி,
சேர்த்து வைத்தோம்
நமக்கான சந்தோஷ கணங்களை.

தலையணையாய்
புத்தகங்கள் தாலாட்டுப் பாட,
ஓர் அன்னையாய்
நீ ஊட்டினாய் பாடங்களை.

பருவத்தில் மலர்ந்ததும்,
கண்களே பாலமாகி,
கடத்தப்பட்டன சில ரகசியங்கள்,
நமக்கே நமக்கான,விடயங்கள்.

மலர்ந்ததும்,
மலர்ந்தது
காதல்.

மணப்பந்தலில்,
கண்ணீரை அச்சாரமாக்கி,
நம் பிரிவைக்
கடன்வாங்கினேன்,
மீண்டும் மீட்டு விடவே.

இன்று,
கண்காணா எல்லையில்
நான் இருந்தாலும்,
என் காட்சிகள்
என்னவோ நீயாகவே..
என் வருடங்கள் சுருங்கி,
தேகம் வதங்கினாலும்,
நினைவுகள் வதங்காமல்
நம் நாட்களைப் பூமாலையாக்கி
காத்திருக்கிறேன்
உன் வரவிற்காக.

சொல்லாய் நானும்
பொருளாய் நீயும் இருக்க,
காலமே காலனாய் வந்து
நம் உறவு பிரித்தாலும்
இனி கிடையாது,
நம் நட்பென்னும் கவிதைக்கு "."

பி.கு : அப்டியே என் கவிதை பக்கத்துல நான் புதுசா எழுதின கவிதையை படிச்சுட்டு போங்க :)