Monday, September 24, 2007

பார்க்க.. ரசிக்க..

குழந்தைகளை படமெடுக்கறது அப்டிங்கறது ஒரு கலை. அவங்க செய்யற சேட்டையெல்லாம் பதிவு செய்யனும்னு நினைக்கும் போது தான் நம்மள அழ வச்சுடுங்க, அவங்களுக்கே தெரியாம எடுத்தா தான் படங்கள் இயற்கையா வரும். பாருங்க, என் அண்ணன் பொண்ணை படமெடுக்க நான் முயற்சி செஞ்சப்ப அவ செஞ்ச சேட்டைகளை(இதெல்லாம் பழைய படங்கள் 5,6 மாதங்களுக்கு முன் எடுத்தது, இப்ப மேடத்துக்கு ஒரு வயசு முடிஞ்சுப்போச்சு, படமெடுக்க அழகா போஸ் கொடுப்பாங்க:))

பார்த்து ரசிக்க :




( ஒரு வயசு ஆகறதுக்கு முன்னாடி படமெடுக்க கூடாதுன்னு பாட்டி சொல்லியிருக்காங்க அதனால் நான் முகத்தை காட்ட மாட்டேன் போ..)











(சொல்ல சொல்ல படமெடுக்கறியா நீ ? இரு உன் காமிரா பொட்டிய உடைக்கறேன்..)













(இது தான் கடைசி வார்னிங் சொல்டேன்..)











(ஹிஹி இந்த படம் எடுத்ததுக்கப்புறம் காமிராவை என் கையிலிருந்து பிடுங்கிக்கிட்டா, நாமளே ஊரான் வூட்டு காமிராவை வச்சுட்டு படம் காமிச்சுட்டு இருந்தோம், எதுக்கு ரிஸ்க்குன்னு நானும் படமெடுக்கறத நிறுத்திட்டேன்:))







(என் தம்பியோட அலைபேசியில எடுத்தது, கொஞ்சம் சிரிடி செல்லம்னு சொன்னதுக்கு கொடுத்த போஸை பாருங்க:))














(அவங்க ரெம்ப கோபமா இருந்த போது எடுத்த படம்)






படித்து ரசிக்க :

இந்த கவிதை போன வருடம் என் அண்ணன் மகள் பிறந்த பொழுதில் எழுதியது, இங்கு மீள் பதிவு செய்கிறேன்..

சிரிக்கும் உன் விழிகளில்
வழியும் அன்பு;
சிறு சிணுங்கலிலும்
தெறித்து விழும் நேசம்;
கைகட்டி நிற்பவரையும்
தொடத் தூண்டும் மென்மை;
மனம் கனமாகி
விழிகள் குளமாகி
எண்ணங்கள் உறையும் பொழுது,
உன்னை ஆரத் தழுவி
உச்சி முகர்ந்து
உன் கண்களில் முழுகி தொலைந்து போகும்
ஒவ்வொரு நொடியும் தரிசிக்கிறேன்,
கடவுளை.


Thursday, September 20, 2007

போய் வா!

எதுவும் படிக்க தோணாமல், எழுத தோணாமல் அசுவாரஸ்யமாய் தொலைக்காட்சியில் முழுகி இருந்த பொழுது வந்தது அந்த மரணச் செய்தி. 'என்னது? அப்படியா? எப்ப? என்ன இப்டி சொல்றடா?' என்று என் தந்தை பேசும் போதே கண்டுப்பிடித்து விட்டேன், அவர் உன் தந்தையிடம் தான் பேசுகிறார் என்றும் உன் குடும்பத்தில் தான் மரணம் என்றும். மனம் அவசர அவசரமாக எல்லாரையும் வரிசையில் நிறுத்தி பார்த்தது, என்றோ இறந்து போன உன் தம்பியும், சில வருடங்களுக்கு முன் இறந்துப் போன உன் பாட்டியையும் தவிர்த்து வேறு யாரையும் நினைக்க தோணவில்லை. அதனால் தான் என் தந்தை சொன்ன போது நம்ப முடியவில்லை இறந்தது நீ தான் என்று. உன் மரணச்செய்தியை விட அதிர்ச்சி தந்தது உன் மரணம் எதிர்ப்பார்க்கப்பட்டது தான் என்ற செய்தி.

உன்னை பார்த்து பல வருடங்கள் ஆயினும் உன் தந்தையை அடிக்கடி பார்க்கும் வாய்ப்பு எனக்கு வாய்த்திருந்தது. ஒவ்வொரு முறை பார்க்கும் பொழுதும் உன்னை பற்றி விசாரிப்பேன். நீ என்னை விட 4,5 வருடங்கள் மூத்தவள் என்றாலும் உன்னை என் வயதை ஒத்தவளாக தான் நினைத்து பழகியிருக்கிறேன். உன் பெயரை சொன்னவுடன் எனக்கு நினைவுக்கு வரும் விடயம் உன் கால் கொலுசு சத்தம் தான். என்னுடைய சிறு வயதில் தான் உன் குடும்பம் எங்கள் வீட்டில் குடித்தனம் வந்தது. அப்பொழுது உன் கொலுசு சத்தம் கலீரென்று கேட்க நீ எங்கள் வீட்டில் வலம் வருவாய், உண்மையை சொல்லப்போனால் இரவில் நீ நடக்கும் பொழுது நான் பயந்துப்போய் உன் பெயரை சொல்லி அழைப்பேன் நீ தானென்று உறுதி செய்ய. சில சமயங்களில் பதில் சொல்வாய், பல சமயங்களில் என்னை பயமுறத்த பதில் சொல்லாமல் கொலுசு சத்தத்தை அதிகமாக்கி புன்சிரிப்புடன் ஓடுவாய். இப்பொழுதும் யாராவது நிறைய முத்துக்களோடு கூடிய கொலுசுகள் அணிந்துச் செல்லும் பொழுது உன் நினைவு தான் வருமெனக்கு.

உன்னுடன் நெருங்கி பழகவில்லையென்றாலும் உன் மீதான அக்கறை ஏதோ ஒன்று என் மனதின் மூலையில் இருந்திருக்கிறது அதனால் தான் தொடர்பு அறுந்து பல வருடங்கள் ஆயினும் உன் தந்தையிடம் உன்னை பற்றி விசாரிக்க எனக்கு தோன்றியது. இத்தனை வருடங்களில் இந்த விசாரிப்பின் பதில்கள் ,'இருக்கிறாள் அம்மா', 'திருமணம் ஆகிவிட்டது','மருமகன் சரியில்ல',பையன் பொறந்திருக்கான்', 'பேரன் நல்லா படிக்கிறான், 'நாங்க தான் வளர்க்கறோம்' என்ற ரீதியில் தான் இருந்திருக்கின்றன. சமீபத்தில் அவரை சந்தித்த போது கூட உன்னை பற்றி கேட்டேன், 'நல்லா இருக்கா' என்ற உன் தந்தையின் பதிலை மட்டும் காதில் வாங்கிக்கொண்ட நான் அவர் கண்களை கவனிக்காமல் விட்டு விட்டேன், அதில் தெரிந்திருக்கும் உன் மரண வலி.

உன் குழந்தை பருவத்திலேயே இருந்து வந்த மூச்சிரைப்பு நோய் படிப்படியாய் அதிகமாகி மிக தீவிர சிகிச்சையில் நீ இருந்திருக்கிறாய் என்று தெரிந்துக்கொள்ளாமலே விட்டுவிட்டேனடி தோழி. இனி அடுத்து உன் தந்தையை பார்க்கும் பொழுது நானறியமாலே உன்னை பற்றி விசாரித்து விடுவேனோ என அச்சமாக இருக்கிறது, ஒரு வேளை உன் மரணத்தை நானும் எதிர்ப்பார்த்திருந்தால் இப்படி எனக்கு தோணாது என நினைக்கிறேன். வாழ்க்கையில் எல்லா வழித்தடங்களிலும் மரணம் நமக்காக காத்துக்கொண்டு தான் இருக்கிறது நாம் தான் அதை எதிர்பாராதது என்று கூறுகிறோம். இன்று நீ சென்று விட்டாய் மரணத்தின் வாசலுக்கு, போய் வா தோழி!

-உன் ஆன்மாவின் அமைதிக்காக வேண்டிக்கொள்வதை தவிர வேறெதுவும் செய்ய இயலாமல் நான்...

Sunday, September 16, 2007

முதல்வன்... அவன் தாள் பணிவோம்..


குழந்தைகளிலிருந்து பெரியவர்கள் வரை பெரும்பாலானவர்கள் தங்கள் மனதிற்கு மிகவும் நெருக்கமாய், தோழனாய், தம்மில் ஒருவராய் கருதும் கடவுளர்கள் என்றால் பிள்ளையாரும், கிருஷ்ணரும் தான் என்பது என் கருத்து. குழந்தைகளுக்கு மிகவும் எளிதாய் பிடித்துவிடும் ஒரு தோற்றத்துடன் இருப்பது பிள்ளையார் தான். பிள்ளையார் சதுர்த்தி விழாக்களை இப்பொழுது கொண்டாடுவது போல் பிரம்மாண்டமாக பல வருடங்களுக்கு முன் பார்த்ததில்லை என்று என் அம்மா சொல்வதுண்டு. திருமணத்திற்கு முன்பு அவங்க அம்மா வீட்டில் விநாயகர் சதுர்த்திக்கு களிமண் பிள்ளையார் வாங்கி தனியாக பூசையெல்லாம் செய்யும் வழக்கமெல்லாம் கூட இல்லை என்று சொல்லியிருக்கிறார். இதற்கும் என் அம்மாவின் அம்மா ஒரு பிள்ளையார் பக்தை :) எதற்கெடுத்தாலும் பிள்ளையாருக்கு சிதறு தேங்காய் உடைக்கிறேன் என்று வேண்டிக்கொள்வார், எங்க கஷ்டத்துக்கு மட்டுமல்ல பிறருடைய கஷ்டத்துக்கும் சேர்த்து தான். எங்கு விநாயகர் சிலை கண்டாலும் அங்கு நின்று விடுவார். 'போச்சுடா உங்க ப்ரெண்ட் கூட பேச ஆரம்பிச்சுட்டீங்களா? இனி அரை மணி நேரத்துக்கு நகர மாட்டிங்க' என்று நாங்க கூட அலுத்துக்கொள்வோம்:) அவருக்கும் பிள்ளையாருக்குமான அந்த அழகான நட்புணர்வு அவருடைய கடைசி காலம் வரை நீண்டது, பிள்ளையார் என்றாலே என் பாட்டி நினைவு வரும் அளவுக்கு :)



தம்முடைய பிறந்த வீட்டில் இல்லாத பழக்கம் அதாவது பிள்ளையார் சதுர்த்தியன்று பிள்ளையார் சிலை வாங்கி வைத்து பூசை செய்து தண்ணீரில் கரைப்பது எல்லாம் திருமணத்திற்கு பிறகு என் அம்மாவிற்கு மிகவும் புதியதாக இருந்தது. பின் அதுவே வழக்கமாகி விட்டது. பிள்ளையார் சதுர்த்தி அன்று காலையில் தலைக்கு குளித்து விட்டு நானும் என் தம்பியும் தான் பிள்ளையார் வாங்க செல்வோம். செயற்கை வண்ணப்பூச்சுகள் இல்லாத களிமண் பொம்மை தான் எப்போதும் எங்க விருப்பம். அதுவும் மிக சிறிய அளவிலானது தான், கூடவே அன்று பிள்ளையாருக்கு அணிவிக்க எருக்கம்பூ மாலையும், அழகான வண்ண காகிதத்தில் செய்யப்பட்ட ஒரு குட்டி குடையும் வாங்குவோம்((அதை அப்படியே வைத்திருந்து நவராத்திரியில் அலங்கரிக்க பயன்படுத்துவோம்). சாதாரணமாக அந்த எருக்கம்பூவை யாரும் சீந்தக்கூட மாட்டார்கள். ஆனால் அன்று ஒரு நாள் மட்டும் அந்த பூவுக்கு அவ்வளவு கிராக்கி. ரயில் தண்டவாளங்களின் ஓரம் நிறைய பூத்து இருக்கும் அந்த பூக்களை விற்று அதில் சிறிது காசு பார்க்கும் நிறைய சின்ன பசங்க/பொண்ணுங்க, அக்கா அக்கா என்கிட்ட வாங்கிக்கோங்க என்று சுற்றி சுற்றி வருவார்கள். அன்று ஒரு நாளில் பெரிய வருமானம் அவர்களுக்கு இல்லையென்றாலும் நாம் வாங்குவதால் அவர்களுக்கு சிறிதளவேனும் பலன் இருப்பதில் ஒரு மன திருப்தி தான் இல்லையா?

பிள்ளையாரை வாங்கி முடித்தவுடன்(!) அவரை பூசையறையில் கோலம் இட்ட ஒரு மணைப்பலகையில் வைத்து என் பாட்டி(அப்பாவின் அம்மா) செய்யும் முதல் வேலை அவருக்கு ஒரு நாமத்தை போட்டு தும்பிக்கையாழ்வாராக மாற்றுவது தான். நானும் என் தம்பியும் கூட எங்களுக்குள் சொல்லி சிரித்துக்கொள்வோம், விபூதி பட்டை பூச வேண்டிய பிள்ளையாருக்கு நாமத்தை போடறாங்களே என்று:) ஆனாலும் அது அவங்க விருப்பம் என்பதாலும் தெய்வத்தை தம் மனதிற்கு நெருக்கம் தரும் அடையாளத்தோடு அவர் பார்க்க விரும்புவதை தடை சொல்ல முடியாது என்பதாலும், நமக்கு ஒழுங்கா சுண்டல், வடை, பாயசம் வந்தால் போதும் என்பதாலும் ஹிஹி நாங்க எதுவும் வெளிய சொல்லிக்க மாட்டோம்:) அப்புறம் விநாயகர் அகவல் படித்து எங்க பாட்டி பூஜை செய்வார். நானும் என் தம்பியும் மட்டும் அருகில் அமர்ந்து சுண்டல் எப்ப தருவாங்கன்னு காத்துக்கிட்டு இருப்போம், எங்க வீட்டுல கொழுக்கட்டை செய்யும் வழக்கமில்லாததால் இங்க சுண்டல் வேட்டை முடிச்சுட்டு எங்க பெரியம்மா வீட்டுக்கு போனா கொழுக்கட்டை கிடைக்கும்னு ரொம்ப ஆவலோட உட்கார்ந்திருப்போம் :) பூசை முடிந்து நைவேத்தியம் ஆன அடுத்த நொடி என் தம்பி சுண்டலை எடுத்துக்கொண்டு ஓடி விடுவான், என்னை மட்டும் ஒரு பாட்டு பாடுன்னு சொல்லி எங்கம்மா தடுத்துடுவாங்க, நானும் சரி அம்மா சொல்றாங்களேன்னு பாடுவேன், (ஹிஹி இது வரைக்கும் பிள்ளையார் எழுந்து ஓடல:)) இந்த வருடம் என் தம்பியும் ஊரில் இல்லை, என் பாட்டியும் கடந்த சில வருடங்களாக பூசை செய்யும் நிலைமையில் இல்லாததால் நான் தனியாக சென்று பேரம் பேசி களிமண்ணில் செய்த சிறிய அழகான பிள்ளையார் வாங்கி நானே பூசையும் செய்தேன்:)


பிள்ளையார் சதுர்த்தி வந்தாலே அடுத்தடுத்து பண்டிகைகள் தான். அடுத்து வரும் நவராத்திரி பண்டிகை எனக்கு மிகவும் பிடித்த பண்டிகையும் கூட, நம்ம காயத்ரி கூட வலையுலகத்துல நவராத்திரி கொண்டாடலாம்னு சொல்லியிருக்கா யார் யாருக்கு என்னென்ன வேடம் பொருந்தும்னு நம்ம மக்கள் அங்க போய் தங்கள் கருத்துக்களை சொல்லலாம்:) சீக்கிரம் முடிவு பண்ணிட்டா வர்ர கொலுவில் உங்க எல்லாரையும் உட்கார வைக்க வெயிட்டா படிகள் ஏற்பாடுகள் பண்ணிடலாம் :)

பி.கு : நேத்தே முடிஞ்சு போன பிள்ளையார் சதுர்த்திக்கு இவ்ளோ மொக்கையா ஒரு பதிவான்னு நீங்க பீல் பண்ணினா பிள்ளையார் மகத்துவத்தை பத்தி அழகா நம்ம சங்க தலைவலி கீதா எழுதியிருக்கறதை படிச்சுப்பாருங்க :)

பி.கு.கு : தாமதமாக பதிவு போட காரணம் என் தம்பி ஊரில் இல்லாததால் அவன் பங்கு சுண்டல், வடை, கொழுக்கட்டை எல்லாவற்றையும் சாப்பிடும் முக்கிய வேலை என்னிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது தான் :)

Friday, September 07, 2007

அந்த நொடி..


















படப்படத்த இதயத்தின்
வாசலை அடைத்து
ஊசி முனை தவமாய்
காத்திருந்தேன்
அந்த நொடியின்
வரவிற்கு..


கையில் ஏந்திய
புத்தகத்தின் தாள்கள்
எள்ளி நகையாடின
வார்த்தைகளை விடுத்து
வரிகளினூடே ஓடும் வெற்றிடத்தை
மட்டுமே என் கண்கள் தழுவியதை அறிந்து..

அர்த்தமிலா வார்த்தைகள்
சுமந்த என் மொழி
எதிரில் அமர்ந்தவரின்
எண்ணத்தை உறுதி செய்தது
என் மனபிறழ்வை பற்றி..

பாசாங்குகள் நிறைந்த
கணங்கள் தேயத் தேய
எதிர்பார்த்த நொடியின் அருகாமை
என் காத்திருப்பின்
மதிப்பை கேலி செய்தது..

அந்த நொடியும்
வந்தது
.
.
.
.
.
.
சென்றது..

Tuesday, September 04, 2007

நின்னை சரணடைந்தேன்...


ஆதியும் நீயே
அந்தமும் நீயே

குழல் கொண்டு நீ இசைக்கும் நாதம்
என் உயிர் கொண்டு போவதென்ன?
என் கவலைகள்
சரண் கொண்டது உன்னடியில்
இனி என் கவலைகள் தானென்ன?

சர்வமும் நீயே
சதா உன் நினைவில் நானே..