Wednesday, December 26, 2007

போட்டிக்கு அனுப்பாத கவிதை..

நண்பர்களே ஒரு வாரமாகவே என்னுடைய கணினியில் இணையத் தொடர்பில் ஒரே பனிமூட்டம், எப்ப தொடர்பு வரும் எப்ப போகும்னே தெரியலை :) தலைவி ஊருக்கு போகும் போது அவங்க இணைய ராசியை எனக்கு கொடுத்துட்டு போயிட்டாங்க போல, அதனால இந்த வருடத்தின் கடைசி பதிவா இந்த மொக்கை பதிவு :)

சிறில் அலெக்ஸின் கவிதைப் போட்டிக்கு நான் எழுதிய கவிதை என் கவிதைப் பக்கத்தில் உள்ளது, அதே தலைப்பிற்கு நான் இன்னொரு கவிதையும் எழுதினேன் அதை இங்கே கொடுத்திருக்கிறேன். ஏற்கனவே நிறைய ஆட்டோக்கள் படையெடுத்து வருவதால் எங்க வீட்டு கிட்ட ஒரே ட்ராபிக் ஜாம், அதனால நான் கொஞ்ச நாளைக்கு எஸ்கேப். அனைவரையும் அடுத்த வருடம் மீண்டும் சந்திக்கிறேன். அனைவருக்கும் இனிய புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள் :)



பூக்களில் உறங்கும் மெளனங்கள் :




வேரோடு பிடுங்கிய
வலியின் சுவடு தெரியாமல்
பூக்கத் தொடங்குகின்றன
சில செடிகள்..

மாற்றம் மண்ணில் தானே
மனதில் இல்லையென
புன்னகையாய் மலருகின்றன
சில மொட்டுக்கள்..

அங்கு தழுவிய தென்றல்
இங்கேயும் தான்
என சுகிக்கின்றன
சில இலைகள்..

எனினும் ஆசையாய் தடவிப் பார்த்து
சிலாகிக்க உன் விரல்கள் இல்லாமல்
ஏக்கத்தோடு
பூக்களில் உறங்கும் மெளனங்கள்..

சர்வேசனின் சிறுகதை போட்டிக்கான வாக்கெடுப்பும் ஆரம்பாகிவிட்டது, எல்லா கதைகளையும் படித்துப் பார்த்து வாக்களிக்கவும் :)

Friday, December 14, 2007

கலியுக பாஞ்சாலிகள்...

வறுமையின் வண்ணம் பூசிய பஞ்ச நிலங்கள் மட்டுமே நிறைந்திருக்கும் ஒரு வட மாநில குக்கிராமத்தின் எல்லையில் மாலை மடியும் நேரத்தில் வேர்க்க விறுவிறுக்க யாரும் காணா வண்ணம் வந்துக்கொண்டிருந்தாள் 16 வயதான குல்ஷன்.

பஞ்சத்தில் அடிபட்ட பல நூறு விவசாய குடும்பங்களில் அவள் குடும்பமும் ஒன்று, வயிற்றை கழுவ கூலி தொழிலுக்கு செல்லும் தந்தை, வீட்டில் இரு மகள்களை வைத்துக்கொண்டு அவர்களை கட்டி காப்பாற்றும் பொறுப்பில் தாய், 10 வயது தங்கை என்று ஏழ்மையில் உழலும் குடும்பத்தை சேர்ந்த குல்ஷன் தன் தந்தை ஊரில் இல்லாத இந்த நேரத்தில் வீட்டை விட்டு ஓடி வந்து விட்டாள்.

தூரத்து மறையும் சூரியனை வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டே அங்கிருந்த ஒரு பாழும் மண்டபத்தில் தன் காதலனுக்காக காத்துக்கொண்டிருக்கும் குல்ஷன் வீட்டை விட்டு ஏன் வந்தாள்? அவள் காத்திருக்கும் நேரத்தில் நாம் சற்று பின்னோக்கி செல்வோம்..

அன்று காலை எப்பவும் போல கூலி வேலைக்கு போன குல்ஷனோட தந்தை மதியம் வெகு சீக்கிரமே வீடு திரும்பினார்

'என்னாச்சு இவ்ளோ சீக்கிரம் வேலை முடிஞ்சுடுச்சா'? இது குல்ஷனின் தாய்.

'இல்லம்மா இன்னிக்கு முழு நாள் வேலை இல்லை, பாதி நாள் கூலி தான் கிடைச்சுது'

'ரெண்டு நாள் கழிச்சு இன்னிக்கு தான் கூலிக்கு ஆள் எடுத்தாங்க, அதுக்குள்ள இப்டி பண்ணிட்டாங்களே ? பசங்க சாப்டு ரெண்டு நாள் ஆகுது' என்று கண்ணீருடன் கூறிய குல்ஷனின் தாய் கணவர் ஏதோ நினைவில் அமர்ந்திருப்பதை பார்த்தாள்.

'என்னாச்சு ஏன் இவ்ளோ அமைதியா இருக்கீங்க உடம்பு சரியில்லையா?'

'இல்ல அப்டியெல்லாம் இல்ல, நம்ம கிஷன் இல்ல? அவனை இன்னிக்கு பார்த்தேன்'

'அப்டியா என்ன சொன்னாரு உங்க நண்பரு?'

'வந்து வந்து நான் சொன்னா நீ கோபிச்சுக்கூடாது அவன் அதை பத்தி சொல்லும்போதே எனக்கு ரொம்ப கோபம் வந்துடுச்சு முடியாதுன்னு சொல்லிட்டு தான் வந்தேன், ஆனா வர்ர வழியெல்லாம் யோசிச்சேன், அவன் சொன்னது சரின்னு தான் தோணுது,நமக்கும் கொஞ்சம் வழி பொறக்கும்..' என்றார் தயங்கியபடி.

'என்ன விசயம் அதை சொல்லுங்க முதல்ல'

'நம்ம குல்ஷனை கிஷனோட நண்பனுக்கு தெரிஞ்சு இடத்துல கல்யாணம் பண்ணி கொடுக்கலாம்னு...'

தன் குழந்தைகளுக்கு திருமணம் என்ற வைபவமே நடக்காது என நினைத்திருந்த குல்ஷனின் அம்மாவுக்கு இந்த செய்தி பெரு மகிழ்ச்சியை தந்தது, ஆனாலும் கணவர் முகத்தில் இருந்த கவலை,பயம்,தயக்கம் எல்லாம் குழப்பத்தை தர,

'நல்ல விஷயம் தான? ஏன் ஒரு மாதிரி இருக்கீங்க? செலவுக்கு பயமா?'

'இல்லம்மா நமக்கு செலவே இல்ல, அவங்களே கல்யாணத்தையும் பண்ணி, நமக்கு கையில் 5,000 பணமும் கொடுத்துடுவாங்க, நம்ம கடனை பாதியாவது அடைச்சுடலாம் இல்ல?'

'என்னது அவங்க பணம் கொடுப்பாங்களா? நீங்க என்ன சொல்றீங்க? எனக்கு பயமா இருக்கு நீங்க சொல்றதை பார்த்தா நம்ம பக்கத்து வீட்டு அமன் தங்கச்சிக்கு நடந்த கல்யாணம் மாதிரியில்ல இருக்கு..... இல்ல இதுக்கு நான் ஒத்துக்கவே மாட்டேன்... என் பொண்ணு என்ன பொம்மையா வச்சு வெளையாட...' என கதற தொடங்கினாள்.

'நமக்கு வேற வழியே இல்ல, பொண்ணை நாம செலவழிச்சு நல்லபடியா கல்யாணம் செஞ்சு கொடுக்க முடியாது..'

'என் பொண்ணுக்கே கல்யாணமே வேண்டாம் இப்டியே இருந்துட்டு போகட்டும்..'

'நல்லா யோசிச்சு தான் சொல்றியா? அவ வயசு இப்பவே 16, அவளை வீட்டுக்கு வெளில கூட அனுப்ப முடியாத நிலைமை தான் நம்ம கிராமத்துல, ஏன் சுத்தி இருக்கற நிறைய கிராமங்களில் பொண்ணுங்க நிலைமை இப்டி தான இருக்கு, எப்ப என்ன நடக்கும்னே தெரியல, தெரிஞ்ச ஆம்பளைங்கள கூட நம்ப முடியல, அதுக்கு நான் சொன்ன வழி எவ்வளவோ பரவாயில்ல, அவங்க வேற கிராமத்தை சேர்ந்தவங்க,நம்ம கடனும் அடையும் நம்ம ரெண்டாவது பொண்ணோட வாழ்க்கையாவது ஒழுங்கா அமையும். இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல கிஷன் வந்து என்னை கூட்டிக்கிட்டு அவங்க வீட்டுக்கு போவான், எந்த கிராமம்னு கூட தெரியாது கிஷன் விசாரிச்சுட்டு வருவான், நான் கிளம்ப போறேன்..' என்றார் குல்ஷனின் தந்தை.

இத்தனையும் உள்ளிருந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்த குல்ஷன் அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனாள், எது நடக்க கூடாது என்று நினைத்தாளோ அது நடக்கப் போகிறது. அப்படியென்ன அதிர்ச்சி இருக்கிறது பக்கத்து வீட்டு அமனின் தங்கை கல்யாண வாழ்க்கையில் என்கிறீர்களா?

அமனின் தங்கை இப்ப கர்ப்பமா இருக்கா, ஆனா அவள் யாரோட குழந்தைக்கு அம்மாவாக போகிறாள் என்று அவளுக்கே தெரியாது, ஏனென்றால் மூன்று சகோதர்கள் கொண்ட ஒரு குடும்பத்தில் மூத்த மகனுக்கு அவளை கல்யாணம் எனும் பேரில் விற்று விட்டனர், ஆனா மனைவியானதோ மூன்று பேருக்கும், காரணம் இந்த சுற்றுவட்டாரத்தில் வெகுவாக குறைந்து வரும் பெண் குழந்தைகளின் பிறப்பு விகிதம்.

இப்ப புரிகிறதா குல்ஷன் ஏன் தன் காதலனை யாருக்கும் தெரியாமல் திருமணம் செய்துக்கொண்டு அவங்க ஊருக்கு தப்பிச்சு போகப் போகிறாள் என்று?

பாவம் அவளுக்கு தெரியாத ஒரு விஷயமும் இருக்கிறது ஊர் விட்டு ஊர் வந்து இங்கு கூலித் தொழிலாளியாக இருக்கும் அவள் காதலனின் வீட்டுக்கு தான் திருமணம் என்ற பெயரில் மூன்று சகோதரர்களுக்கு தன்னை விலை பேச தந்தை சென்றிருக்கிறார் என்று...


பி.கு : இந்த கதையை சர்வேசன் நடத்தும் சிறுகதை போட்டிக்கு அனுப்பியுள்ளேன்